“‘Hindi kami nagnanakaw ng kahit ano!’ – Ina ni Carlos Yulo, emosyonal na nagsalita habang si Caloy binuksan ang pinakamadilim na lihim ng kanyang buhay”

Manila, Philippines —

Si Carlos Yulo — lodi ng gymnastics, kinikilalang world-class athlete, at palaging kalmado sa mat — ay hindi lang pala basta champion. Sa likod ng mga medalya at pagbibigay-karangalan sa bansa, may isang kwento siyang matagal niyang tinago: isang tahimik na laban na muntik na niyang sukuan nang tuluyan.

Sa isang emosyonal na panayam nitong weekend, hindi na napigilan ni Caloy ang damdamin. Sa edad na 24, umamin siya na muntik na siyang bumigay dahil sa matinding pressure, pagod, at kalungkutan na walang nakakaalam — ni pamilya, ni fans, ni media.

“Tinanong ko talaga ang sarili ko, ‘Para saan pa lahat ng ‘to?’” kwento niya habang umiiyak.
“Wala na akong nararamdaman. Pagod na pagod. At oo… pumasok sa isip ko na tapusin na lang lahat.”

Kahit Panalo, Walang Saya

Noong late 2023, pagkatapos ng sunod-sunod na laban abroad, doon siya tuluyang na-burnout. Araw-araw, puro training. Puro pressure. Walang pahinga. Malayo sa pamilya. At kahit nananalo siya, pakiramdam niya ay parang wala lang.

“Mananalo ako, tapos uuwi sa kwarto, tititig lang sa kisame. Wala. Blangko. Hindi ako masaya.”

Lahat gusto si “Carlos Yulo the gymnast.” Pero si Caloy na tao — walang nakakaalala.

‘Baka Pwede Nang Tama Na…’

Hindi agad sinabi ni Carlos ang pinagdadaanan niya. Takot siya. Akala niya, ang pagiging malungkot ay kahinaan. Kaya tinago niya. Tumatawa sa interviews. Mas ginagalingan pa lalo sa training. Pero deep inside, nawawala na siya.

“May gabi na mag-isa ako sa Tokyo apartment. Tinanong ko sarili ko kung tama na. May sinulat pa nga akong goodbye letter eh. Hindi ko na matandaan kung saan ko nilagay.”

Biglang Mensahe Mula sa Isang Bata

Hindi doktor, hindi medalya, at hindi therapist ang unang nagligtas kay Caloy — kundi isang simpleng mensahe mula sa batang fan.

“Sabi niya, ‘Kuya Caloy, gusto ko maging strong katulad mo. Ikaw ang inspiration ko.’
Umiyak ako. Kasi hindi ko nga nararamdamang malakas ako… pero may batang naniwala.”

Dahil doon, kinabukasan, tinawagan niya ang nanay niya. Doon niya ibinuhos lahat ng tinatago sa loob ng maraming taon.

At ang nanay niya? Matapang ring humarap sa publiko.

“Hindi kami nagnanakaw ng kahit ano!” sigaw ng kanyang ina sa isang panayam.
“Pinaghirapan ng anak ko ang lahat ng meron siya. Huwag ninyo siyang husgahan. Hindi ninyo alam ang pinagdadaanan niya.”

Buhay Na Ulit si Caloy

Ngayon, unti-unti nang binabalik ni Carlos ang sarili niya — hindi bilang gymnast, kundi bilang tao.

 May regular sessions na siya sa sports psychologist
 May rest days siya kahit ayaw ng ibang coach
 Mas kaunti na ang social media, mas marami ang journaling
 At pinakaimportante: Hindi na siya tahimik. Bukas na siya sa pamilya at mga kaibigan.

“Hindi straight line ang healing. May araw na okay ako. May araw na hindi. Pero ngayon… pinipili kong mabuhay. Hindi lang basta mag-survive.”

Para sa Publiko: “Hindi Kami Robot.”

Umasa si Carlos na sana, sa pagbubunyag niya ng kwento, mas maintindihan ng mga tao na ang mga atleta, tao rin.

“Oo, may time na umiiyak kami habang kinakanta ang Lupang Hinirang…
Pero mas madalas, umiiyak kami nang mag-isa, walang nakakarinig.”

At para sa kapwa atleta: “Huwag niyong tiisin mag-isa. Magsalita kayo. May makikinig.”

“Nandito Pa Rin Ako.”

Ang kwento ni Carlos Yulo ay hindi lang kwento ng gymnastics. Ito’y kwento ng survival. Kwento ng batang halos bumitaw, pero pinili pa ring kumapit — para sa sarili niya, at para sa batang naniwala sa kanya.

“Muntik ko nang sukuan ang sarili ko,” bulong niya.
“Pero hindi ako sinukuan ng mundo. At ngayong nandito pa rin ako, sisiguraduhin kong hindi na ako mag-iisa.”