Sa gitna ng mga balita tungkol sa geopolitical tension at makabagong armas sa Middle East, isang mas tahimik ngunit mas masahol na krisis ang kasalukuyang lumalamon sa bansang Iran. Hindi ito tungkol sa mga kaaway sa labas, kundi tungkol sa pinakapangunahing pangangailangan ng tao: ang tubig. Sa kasalukuyan, milyon-milyong mamamayan sa mga pangunahing lungsod gaya ng Tehran, Kerman, at Mashhad ang humaharap sa realidad na ang kanilang mga gripo ay wala nang inilalabas kundi hangin [01:13].
Ang Militar at ang “20 Round Crisis”
Hindi lamang ang mga sibilyan ang apektado ng matinding tagtuyot na ito. Maging ang sandatahang lakas ng Iran ay nakararanas na ng matinding dagok. Lumalabas ang mga ulat tungkol sa tinatawag na “20 round crisis,” kung saan limitado na ang logistics at supply pati na ang mga bala [02:14]. Ngunit ang mas malaking banta sa mga sundalo ay ang dehydration. Sa gitna ng mainit na labanan, ang isang sundalo ay nangangailangan ng 15 hanggang 20 litro ng tubig kada araw upang manatiling epektibo. Kung wala nito, mabilis na nawawala ang focus at lakas ng kalamnan, anuman ang tapang ng isang kawal [02:31]. Ang pagpapadala ng tubig gamit ang mga truck ay isa ring malaking hamon dahil ang mga tanker na ito ay mabagal at madaling targetin ng mga drone strike [03:12].
Ang Pagbagsak ng Enerhiya at Serbisyo
Ang krisis sa tubig ay may domino effect sa buong bansa. Dahil sa pagbaba ng antas ng tubig sa mga dam, ang mga hydroelectric power plant ay hindi na makagawa ng sapat na kuryente [03:42]. Kapag bumagsak ang linya ng kuryente, hihinto rin ang mga pasilidad na naglilinis ng tubig, kaya maging ang natitirang tubig sa mga dam ay magiging maputik, marumi, at hindi na ligtas inumin [03:59]. Ang kawalang-katiyakang ito ay nagbubunga ng galit at panic sa publiko, na nagiging mitsa ng mga kilos-protesta gaya ng nasaksihan sa probinsya ng Khuzestan [05:20].
Maling Pamamahala: Ang Papel ng IRGC
Maraming eksperto ang naniniwala na ang krisis na ito ay hindi lamang dahil sa climate change, kundi bunga ng maraming taon ng maling pamamahala. Ang Iranian Revolutionary Guard Corps (IRGC) ay nagpatayo ng mahigit 600 dam sa loob ng 30 taon, ngunit marami sa mga ito ang hindi dumaan sa tamang pag-aaral [06:44]. Isang halimbawa nito ay ang Gotvand Dam, na itinayo sa ibabaw ng lugar na may deposito ng asin. Nang mapuno ang dam, natunaw ang asin at humalo sa tubig, kaya naging mas maalat pa ito sa dagat—isang sakuna na sumira sa daang-libong ektarya ng pananim [08:26].
Isang Bansa sa Bingit ng Pagbagsak
Ang desperasyon ng Iran ay makikita sa pahayag ng kanilang energy minister na si Abbas Aliabadi, na umaming handa silang bumili ng tubig mula sa mga karatig-bansa gaya ng Afghanistan [04:31]. Isang kabalintunaan na ang isang bansang ipinagmamalaki ang nuclear program ay hihingi ng tulong para sa tubig. Sa kasalukuyan, ang Iran ay kumukuha ng 63 bilyong cubic meters ng tubig mula sa ilalim ng lupa bawat taon, ngunit 45 bilyon lamang ang naibabalik ng kalikasan [06:02]. Ibig sabihin, “ninanakaw” na nila ang tubig na dapat ay para sa susunod na henerasyon.
Sa huli, ang Iran ay parang isang matibay na kastilyo sa labas, ngunit ang loob ay unti-unti nang gumuguho dahil sa uhaw at maling prayoridad. Ang populasyon na umaabot na sa 100 milyon ay doble na sa kayang suportahan ng kanilang likas na yaman [10:02]. Ang krisis na ito ay isang paalala na kahit gaano kalakas ang militar ng isang bansa, hindi ito mananatiling nakatayo kung ang pundasyon nito ay tuyong lupa at kawalan ng tiwala ng sariling mamamayan.