Maluwag na ang Pechay ng Asawa Ko Pagbalik mula Saudi 

Mahal na admin, hindi ko alam kung tama ba na i-post ko ito rito. Matagal ko nang kinikimkim ang mga bagay na ito at sa totoo lang, hindi ko man lang alam kung sino ang makakausap ko. Minsan, kahit ang sarili mong pamilya ay hindi mo masabihan ng lahat ng iniisip mo. Kaya naisip ko na baka mas mabuting idaan na lang sa isang liham.

Ako si Jeffrey, 32 taong gulang, taga-Batangas. Mayroon akong anak na lalaki na 7 taong gulang na ngayon. Ang asawa ko ay si Ly. Siya ay 30 taong gulang at halos 4 na taon nang nagtatrabaho sa Saudi bilang domestic helper. Sa mga unang taon ng aming pagsasama, simple lang ang aming buhay. Nakatira kami sa isang maliit na bahay na gawa sa kahoy sa likod lang ng bahay ng aking mga magulang.

Hindi kami masyadong naghihirap, pero sapat lang ang kinikita para sa aming pang-araw-araw na gastusin. Nagtatrabaho ako bilang delivery driver para sa isang maliit na kumpanya sa bayan. Minsan may overtime, minsan ay wala. Kapag nagkakasakit ang aming anak, doon ko nararamdaman kung gaano kahirap ang buhay kapag iisang kahig, iisang tuka.

Si Liny, kahit na siya ay housewife noon, ay hindi yung tipong mareklamo. Tahimik siya, pero alam kong marami siyang iniisip tungkol sa aming pamilya. Isang gabi habang natutulog ang aming anak, bigla siyang nagsalita sa akin. “Jeff, paano kung mag-abroad ako?” Natigilan ako noon, hindi dahil sa ayaw ko, kundi dahil alam ko na kapag nag-abroad siya, matagal kaming magkakahiwalay.

Pero alam ko rin na ginagawa niya ito para sa amin. Ang desisyong iyon ay hindi naging madali. Halos ilang linggo rin naming pinag-isipan. Pero sa huli ay pumayag din ako. Sabi ko sa kanya, “Kung iyan ang makakatulong sa kinabukasan ng anak natin, susuportahan kita.” Pagkalipas ng ilang buwan, lumipad na si Ly patungong Saudi. Noong mga unang buwan niya roon, halos araw-araw kaming nag-vi-video call.

Ikinukuwento niya kung gaano kahirap ang trabaho bilang domestic helper. Minsan ay halos wala na siyang pahinga. Minsan ay gabi na siya nakakatulog dahil marami pa siyang kailangang tapusin. May mga pagkakataon pa ngang umiiyak siya habang nag-vi-video call. Pero lagi niyang sinasabi sa akin, “Tiisin lang natin ito, Jeff, para sa anak natin.” Sa unang taon niya roon, halos lahat ng perang ipinapadala niya ay napupunta diretso sa mga gastusin, matrikula ng bata, pagkain, kuryente, tubig at iba pa.

Pero napansin ko na noong pumasok na siya sa kanyang ikalawang taon sa Saudi, tila biglang nagbago ang takbo ng aming buhay. Ang perang ipinapadala niya ay palaki nang palaki. Noong una, akala ko ay overtime lang, pero dumating ang oras na nakaipon kami ng sapat para makapagpatayo ng maliit na bahay na bato. Hindi na ito ang dating bahay na kahoy sa likod ng bahay ng aking mga magulang.

Halos buong baryo ay nagulat nang makita nilang unti-unti nang natatapos ang aming bahay. “Jeff, ang bilis ng asenso niyo,” sabi ng isang kapitbahay namin isang araw. Ngumiti lang ako. Sa totoo lang, proud ako sa asawa ko. Kahit malayo siya, ginagawa niya ang lahat para sa aming pamilya. Hindi lang iyon.

Ilang buwan matapos matapos ang bahay, nakabili pa kami ng second-hand na kotse. Hindi ito bago, pero nasa maayos pang kondisyon at malaking tulong sa amin, lalo na kapag kailangan naming pumunta sa kung saan. Doon ko unang naramdaman na parang may kakaiba, hindi dahil sa ayaw kong umunlad ang buhay namin, kundi dahil alam ko kung magkano lang ang average na sweldo ng isang domestic helper sa Saudi Arabia.

Minsan, habang nakaupo akong mag-isa sa garahe at tinitingnan ang kotse, napapaisip ako kung sapat ba talaga ang sweldo niya para sa lahat ng ito. Pero tuwing tatanungin ko si Ly tungkol sa kanyang trabaho, simple lang ang sagot niya. “Okay lang dito, Jeff. Mabait ang amo ko.” Hindi na niya diniditalye pa iyon. Hanggang sa dumating ang isang gabi na nagpabago sa aking pag-iisip.

Nasa tindahan ako sa kanto kasama ang ilang mga kapitbahay. Nagkukuwentuhan lang kami tungkol sa mga OFW na kakilala namin. Biglang may sinabi ang isang matanda na hinding-hindi ko malilimutan. “Jeff, alam mo ba na hindi lahat ng OFW sa abroad ay yung trabahong nasa kontrata lang ang ginagawa? Ang ilan daw ay napipilitang gumawa ng ibang bagay para kumita ng mas malaki.” Tahimik lang ako noon.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng bigat. Simula noong gabing iyon, unti-unting pumasok sa isip ko ang mga tanong na ayaw ko sanang isipin. At habang tumatagal, lalo kong nararamdaman na may mga bagay sa buhay ng asawa ko sa Saudi na hindi ko talaga alam. At iyon ang bagay na nagsimulang gumulo sa akin. Kung akala ko na matatapos ang iniisip ko sa mga bulong-bulungan lang ng mga kapitbahay, nagkamali ako.

Dahil habang lumilipas ang panahon, tila lalong lumalalim ang mga tanong na sinusubukan kong iwasan. Halos 3 taon na si Ly sa Saudi. Patapos na ang kanyang kontrata. Sabi niya sa akin sa video call isang gabi, “Jeff, baka sa susunod na buwan ay makauwi na ako.” Hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko nang sabihin niya iyon.

Siyempre, masaya ako dahil matagal ko na siyang hindi nakikita nang personal. Matagal na rin niyang hindi nayayakap ang aming anak. Halos sa screen na lang namin siya nakikita habang lumalaki ang bata. Pero kasabay ng tuwa, may kakaibang pakiramdam sa aking dibdib. Siguro dahil sa mga bagay na matagal ko nang iniisip pero hindi ko maitanong nang direkta.

Nang dumating ang araw ng kanyang pag-uwi, maaga pa lang ay nasa airport na ako kasama ang aming anak. Halos hindi mapakali ang bata sa paghihintay. Panay ang tanong niya kung nasaan na ang kanyang mama. Nang sa wakas ay lumabas na si Ly mula sa arrival area, tila huminto ang mundo ko sandali. Mas maganda siya kaysa noong umalis siya.

Mas maayos ang kanyang itsura. Mas kuminis ang kanyang mukha at halatang nagbago ang kanyang pagdadala sa sarili. May dala siyang dalawang malalaking maleta at halos hindi na magkasya ang mga pasalubong para sa aming anak. Niyakap ko siya nang mahigpit. “Matagal kitang hinintay,” sabi ko sa kanya. Ngumiti lang siya. Pagdating namin sa bahay, nagkuwentuhan kami halos buong gabi.

Sobrang saya ng anak namin sa mga laruan at damit na dala niya. Pinagmamasdan ko lang ang asawa ko habang nagkukuwento siya tungkol sa buhay sa Saudi. Sabi niya mabait ang amo niya. Hindi siya pinabayaan. May sarili pa siyang kwarto at minsan ay binibigyan pa siya ng extra na pera. Doon ako napaisip, extra na pera. Hindi ko muna binigyan ng pansin agad. Pero habang tumatagal ang mga araw ng bakasyon niya sa Pilipinas, may mga bagay akong napapansin na hindi ko maintindihan.

Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag. Pero tila may mga bagay sa aming relasyon na hindi na katulad ng dati. Minsan kapag kinukuwentuhan ko siya tungkol sa mga nangyari sa bahay habang wala siya, tila malayo ang kanyang iniisip. Minsan ay tahimik lang siyang nakatingin sa malayo.

May mga gabi rin na napapansin kong gising pa siya kahit tulog na kami ng anak ko. Isang gabi, nagising ako dahil uminom ako ng tubig. Paglabas ko ng kwarto, nakita ko siyang nakaupo sa sala. Madilim at hawak niya ang kanyang cellphone. “Ly, bakit gising ka pa?” tanong ko. Nagulat siya nang makita ako. “Ah, Jeff, wala ito. Hindi lang ako makatulog,” sagot niya. Hindi ko na siya pinansin. Pero sa loob-loob ko, nakaramdam ako ng kakaibang kaba na hindi ko maipaliwanag.

Lumipas ang ilang linggo at halos nasasanay na uli kami sa presensya niya sa bahay. Pero isang hapon, may nangyari na lalong nagpagulo sa isip ko. Nasa isang repair shop ako sa bayan dahil ipinapaayos ko ang aming kotse. May ilang mga lalaki roon na nagkukuwentuhan tungkol sa mga OFW na kakilala nila. Sabi ng isang lalaki, may pinsan daw siyang domestic helper sa Saudi. Sabi niya, “Hindi lahat ng domestic helper doon ay panlilinis at gawaing bahay lang ang ginagawa. Minsan, kapag mabait ang amo, may ibinibigay na pabor sa mga katulong.”

Tahimik lang ako habang nakikinig pero biglang may sinabi ang isang lalaki na tila tumama nang diretso sa aking dibdib. “May kakilala akong Pinay doon,” sabi niya. “Mabilis yumaman pag-uwi. Nakapagpatayo agad ng bahay at nakabili pa ng kotse.” Napatingin ako sa kanya. Bigla akong nakaramdam ng bigat. Hindi ko alam kung bakit, pero tila may kumikirot sa loob ko. Hindi ko alam kung nagkataon lang ba o kung may kahulugan talaga.

Pag-uwi ko sa bahay noong araw na iyon, nakita ko si Ly sa kusina. Nagluluto siya ng paborito kong ulam. Ngumiti siya nang makita ako. “Jeff, tikman mo ito mamaya,” sabi niya. Ngumiti rin ako. Pero habang nakatingin ako sa kanya, may isang tanong na pabalik-balik sa isip ko. Mga tanong na hanggang sa araw na ito ay hindi ko pa rin masagot nang direkta. Lumipas pa ang ilang mga araw.

Isang gabi habang nag-uusap kami tungkol sa mga plano sa hinaharap, bigla siyang may sinabi na hindi ko inaasahan. “Jeff, kinausap ako ng amo ko.” Napatingin ako sa kanya. Sabi niya, “Kung gusto ko raw, pwede pa akong bumalik sa Saudi pagkatapos ng bakasyon ko rito.” Natahimik ako. Hindi ko alam ang isasagot ko agad. Dahil sa totoo lang, sa loob ng puso ko ay may dalawang bagay na naglalaban.

Una, gusto ko siyang manatili na lang dito para buo na uli ang pamilya namin. Pero pangalawa, may bahagi ng isip ko na gustong malaman ang isang bagay na matagal ko nang pinagdududahan. At habang nakatingin sa akin si Ly, naghihintay ng sagot, doon ko naramdaman na malapit na akong humarap sa isang katotohanan na baka hindi ko matanggap.

Akala ko noong umuwi si Ly mula sa Saudi at magkasama na kami uli sa iisang bahay, mawawala na ang lahat ng mga tanong na matagal nang gumugulo sa isip ko. Akala ko kapag nakikita ko na siyang muli araw-araw at nararamdaman ko uli ang presensya niya sa tabi ko, babalik na ang lahat sa dati.

Pero hindi pala ganoon kasimple. Ilang linggo na ang lumipas simula nang umuwi siya. Unti-unti na kaming bumabalik sa dating buhay namin bilang isang pamilya. Masaya ang anak namin dahil buo na uli kami sa bahay. Sabay-sabay kaming kumakain. Minsan ay lumalabas kami tuwing weekends at sinusubukang bawiin ang mga taon na nagkahiwalay kami. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, nararamdaman ko na parang may mali.

Isang gabi, tulog na ang aming anak at tahimik ang buong bahay. Matagal na kaming hindi nagsisiping bilang mag-asawa dahil halos 3 taon kaming nagkahiwalay habang nasa Saudi siya. Noong gabing iyon, nagtalik kami bilang mag-asawa. Pero habang nangyayari iyon, may napansin ako na agad nagpagulo sa isip ko.

Napakahusay na niya sa pag-giling at sa pagpapakain sa akin ng kanyang [ __ ], na hindi naman niya ginagawa sa akin dati. Bukod doon, tila sobrang luwag na ng kanyang [ __ ]. Hindi ko muna ito binigyan ng pansin noong una. Sabi ko sa sarili ko na baka dahil matagal lang kaming nagkahiwalay. Pero habang tumatagal ang gabing iyon, lalo kong nararamdaman na parang may nagbago.

Kilala ko ang asawa ko bago siya umalis patungong Saudi. Hindi ganoon ang pakiramdam. Pagkatapos ng nangyari, hindi ako agad nakatulog. Nakahiga lang ako at nakatitig sa kisame habang katabi ko siya. Paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang iisang tanong. Bakit parang iba na ngayon? Kinabukasan, tahimik lang ako buong araw habang nasa garahe ako ng bahay at may inaayos sa kotse.

Hindi ko maalis sa isip ko ang napansin ko noong gabing iyon. Ayaw kong mag-isip ng masama. Ayaw kong pagdudahan ang asawa ko. Pero habang tumatagal, lalong lumalakas ang boses ng duda sa isip ko. Hanggang sa isang gabi, hindi ko na napigilan ang sarili ko. “Ly, gusto ko lang sanang magtanong,” sabi ko habang nakaupo kami sa sala. Napatingin siya sa akin.

“Ano iyon, Jeff?” Huminga ako nang malalim bago nagsalita. “Noong gabing iyon, may napansin ako.” Nagbago ang kanyang mukha. “Anong ibig mong sabihin?” Sinabi ko nang direkta ang nasa isip ko. “Ly, parang ang luwag-luwag mo na kaysa noong bago ka umalis.” Natahimik siya. Hindi siya agad nakapagsalita. Hanggang sa itinanong ko na ang tanong na matagal ko nang kinikimkim.

“May lalaki ka ba sa Saudi?” Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon. “Jeffrey, anong klaseng tanong iyan?” Pero dahil sa rami ng iniisip ko, naging mas direkta ako. “May amo ka ba na kumakana sa iyo?” Doon na uminit ang usapan. “Jeffrey, sobra ka na,” sagot niya habang itinataas ang boses.

Pero hindi ko mapigilang hindi magsalita. “Bakit parang iba na ngayon?” Nagkatitigan kami nang matagal. Hanggang sa nauwi na kami sa pag-aaway. Narinig kami ng anak namin mula sa kanyang kwarto kaya napilitan kaming tumigil. Mula noon, tila may pader na humarang sa aming dalawa. Hindi na kami katulad ng dati. Lumipas ang ilang mga araw na halos hindi kami nag-uusap nang maayos.

Hanggang sa isang gabi, siya na mismo ang nagbukas ng usapan. “Jeff, kinausap uli ako ng amo ko sa Saudi.” Napatingin ako sa kanya. Sabi niya na kung gusto ko raw, pwede akong bumalik para sa panibagong kontrata. Natahimik ako. Sa loob ko, may dalawang bagay na naglalaban. Gusto ko siyang pigilan para hindi na kami magkahiwalay. Pero may bahagi rin ng isip ko na gustong malaman kung ano ba talaga ang nangyayari sa buhay niya roon.

Sa huli, mahina kong sinabi ang sagot ko. “Ikaw ang bahala. Gawin mo kung ano ang gusto mong gawin.” Pagkalipas ng ilang linggo, lumipad na uli si Ly patungong Saudi para sa panibagong kontrata. At habang pinapanood ko siyang papasok sa terminal ng airport, iisang tanong lang ang pabalik-balik sa isip ko. Tama ba na pinaalis ko siyang muli? O iyon na ang simula ng tuluyang pagkawasak ng aming pamilya?

Ilang linggo matapos umalis si Ly para sa kanyang ikalawang kontrata sa Saudi, bumalik na naman ang dati kong buhay, na tila may kulang. Ako na naman ang naghahatid at sumusundo sa aming anak sa eskwelahan. Ako na naman ang nag-aayos ng bahay kapag wala ang bata. Dapat ay sanay na ako sa sitwasyong iyon dahil naranasan ko naman iyon nang ilang taon noong unang kontrata niya. Pero ngayon ay iba na ang pakiramdam.

Hindi lang simpleng pangungulila ang nararamdaman ko. May halong duda. Sa mga unang buwan ng kanyang ikalawang kontrata, maayos naman kaming nag-uusap. Minsan ay nag-vi-video call kami kasama ang aming anak. Sabi niya ay ganoon pa rin ang kanyang amo at ganoon pa rin ang kanyang trabaho. Pero napapansin ko na tila mas maingat na siya sa mga sinasabi niya.

Kapag tinatanong ko siya kung kumusta ang trabaho, maikli lang ang isasagot niya. “Okay lang dito, Jeff. Mababait pa rin sila.” Hindi na siya gaanong nagkukuwento katulad noong unang kontrata niya. Halos isang taon ang lumipas. Mabilis ang takbo ng oras. Halos hindi ko namalayan na malapit na naman ang kanyang bakasyon sa Pilipinas. Nang sabihin niya sa akin sa video call na uuwi siya para mag-leave, hindi ko alam kung matutuwa ako o kakabahan.

Dahil sa totoo lang, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang mga nangyari bago siya umalis uli. Nang dumating ang araw ng kanyang pag-uwi, nagkita kaming muli sa airport. Masaya ang aming anak. Halos hindi na bumitaw sa yakap ng kanyang ina. Nakangiti rin ako pero may mga bagay sa loob ko na hindi ko pa rin maipaliwanag. Pagdating namin sa bahay, halos ganoon din ang nangyari.

Katulad noong una niyang pag-uwi, may mga pasalubong, may mga kwento tungkol sa trabaho at may mga plano na naman kami tungkol sa bahay at sa kinabukasan ng aming anak. Pero makalipas ang ilang araw, may napansin akong kakaiba. Isang umaga, naglalaba ako sa likod ng bahay habang nasa banyo si Ly. Paglabas niya, napansin ko na tila maputla ang kanyang mukha.

Tinanong ko siya kung okay lang ba siya. Sabi niya ay baka napagod lang daw siya. Hindi ko muna pinansin noong una. Pero sa mga sumunod na araw, may ilang mga bagay akong napansin na hindi ko maintindihan. Minsan ay matagal siya sa loob ng banyo. Minsan ay tila iniiwasan niyang makipag-usap sa akin tungkol sa kondisyon ng kanyang katawan. Isang hapon habang nagbubukod ako ng mga labada, may napansin ako na lalong nagpagulo sa aking isip.

Ang ilan sa kanyang mga damit ay tila may mga bahid ng dugo. Hindi naman gaanong marami pero sapat na para mapaisip ako. Hindi ko alam kung nakunan ba siya o nagpalaglag. Noong una ay sabi ko sa sarili ko na baka normal lang naman iyon sa mga babae. Pero sa mga sumunod na araw, may mga pagkakataon na napapansin kong tila hindi siya komportable. Minsan ay hinahawakan niya ang kanyang tiyan habang nakaupo.

Minsan ay tila iniiwasan niya ang atensyon ko. Hanggang sa isang gabi, hindi ko na natiis. “Ly, may problema ba sa kalusugan mo?” tanong ko. Napatingin siya sa akin. “Wala, Jeff. Baka napagod lang talaga.” Pero hindi ako kumbinsido. Sa loob ng isip ko, may isang bagay na pabalik-balik. Isang bagay na ayaw kong isipin pero hindi ko rin magawang balewalain.

May nangyari ba sa kanya habang nasa Saudi siya? Ayaw ko siyang sisihin. Ayaw kong mag-isip ng masama. Pero habang nakikita ko ang mga bagay na iyon, lalong lumalakas ang mga tanong sa isip ko. Lumipas ang ilang linggo at natapos ang kanyang bakasyon. Bumalik uli siya sa Saudi para sa kanyang ikatlong kontrata. At noong oras na iyon, mas mabigat ang naramdaman ko habang pinapanood ko siyang pumasok sa departure gate ng airport.

Hindi ko alam kung bakit pero nararamdaman ko na may mga bagay sa buhay ng asawa ko na hindi ko talaga alam. Mga bagay na hinding-hindi niya sinabi sa akin. Ngayong isinusulat ko ang liham na ito, ilang buwan na lang ay matatapos na ang ikatlong kontrata ni Ly. Sabi niya sa huling usapan namin, ngayong Mayo na siya uuwi. At habang papalapit ang araw ng kanyang pag-uwi, lalo akong kinakabahan dahil hindi ko alam kung ano na nga ba ang natitira sa aming dalawa.

Mag-asawa pa ba kami sa puso o nagsasama na lang kami para sa aming anak? Hindi ko alam kung bakit ganoon ang nararamdaman ko. Dati, kapag sinasabi ng asawa ko na uuwi na siya mula sa abroad, ang unang nararamdaman ko ay tuwa. Excited akong makita siyang muli. Excited akong mabuo uli ang aming pamilya kahit panandalian lang. Pero ngayon ay iba na. Tila may bara sa aking dibdib na hindi ko maipaliwanag.

Siguro dahil sa lahat ng mga napansin ko sa nakalipas na ilang taon. Ang biglaang pag-asenso namin, ang pagbabago ng kanyang kilos noong umuwi siya. Ang gabing nagsiping kami at napansin ko na iba na ang pakiramdam niya kumpara noong bago siya umalis. At higit sa lahat, ang mga nangyari sa huli niyang bakasyon na hindi ko pa rin maalis sa isip ko hanggang ngayon kung nakunan ba siya o nagpalaglag.

Minsan napapaisip ako kung mali ba na pagdudahan ko siya. Baka naman talagang napagod lang siya sa trabaho. Baka nagkataon lang ang lahat ng napansin ko. Pero may mga gabi na hindi ako makatulog dahil sa dami ng mga tanong sa isip ko. Lalo na kapag naiisip ko ang isang bagay sakali mang may mga nangyari sa buhay niya sa Saudi na hindi niya kailanman sinabi sa akin.

Habang lumalaki ang aming anak, lalo rin akong napapaisip kung anong klaseng pamilya na ba mayroon kami ngayon. Sa papel, mag-asawa pa rin kami. May bahay, may kotse at kahit papaano ay mas maayos na ang buhay namin kaysa noong mga unang taon ng aming pagsasama. Pero sa loob-loob ko, hindi ako sigurado kung ganoon pa rin ang nararamdaman namin. Minsan habang nag-vi-video call kami, napapansin ko na may distansya na sa pagitan naming dalawa.

Tila may mga bagay akong gustong itanong pero hindi ko masabi. At nararamdaman ko rin na may mga bagay siyang alam na hindi na niya sasabihin sa akin. Uuwi na siya sa loob ng ilang buwan. Napapaisip ako kung ano ang mangyayari kapag nagkita kaming muli. Maging normal pa kaya ang lahat? Magiging katulad pa kaya kami ng dati? O baka lalo ko lang maramdaman na may mga bagay sa aming dalawa na hindi na kailanman maibabalik.

Minsan naiisip ko rin ang sinabi niya noon na kung gusto niya ay pwede pa siyang bumalik sa Saudi para sa panibagong kontrata. At doon ako lalong naguguluhan. Kapag dumating ang araw na iyon at sinabi niyang gusto niyang bumalik uli, papayagan ko pa ba siya? O sasabihin ko na sapat na ang ilang taon na pinaghiwalay tayo na mas mahalaga na magkasama na lang tayo rito kahit mas simple ang buhay.

Pero may isa pang tanong na mas mahirap sagutin. Paano kung pag-uwi niya ngayong Mayo, maramdaman ko na hindi na talaga kami katulad ng dati? Paano ko matatanggap na tila nagsasama na lang kami para sa aming anak? Hindi ko alam kung ano ang magiging desisyon ko pagdating ng araw na iyon. Sa ngayon, isa lang ang sigurado ko.

Sa pag-uwi ni Ly ngayong Mayo, kailangan kong harapin ang katotohanan kung kaya pa bang buuin ang aming relasyon o kung oras na para tanggapin na may mga bagay na hindi na maibabalik sa dati. At iyan ang tanong na hanggang ngayon ay wala pa rin akong sagot. Kababayan, mabigat ang kwentong ibinahagi ni Jeffrey.

Isang kwento ng pamilyang sinusubukang bumuo ng kinabukasan. Pero sa proseso, ang tiwala at ang pagsasama ay unti-unting sinusubok. Maraming OFW ang dumadaan sa ganitong sitwasyon. Malayo sa pamilya, maraming sakripisyo at minsan ay may mga bagay na nangyayari sa buhay na hindi madaling ipaliwanag o aminin. Sa panig ni Jeffrey, nararamdaman natin ang kanyang pagkalito.

Mahal niya ang kanyang asawa pero hindi rin niya mapigilang hindi tanungin ang sarili kung ano nga ba ang totoong nangyari sa mga tao noong magkalayo sila. Likas lang na magkaroon ng ganoong duda lalo na kapag may mga bagay na hindi malinaw. Pero sa kabilang banda, hindi natin alam ang buong kwento ni Ly. Alam natin kung gaano kahirap ang buhay ng mga OFW sa abroad.

Maraming sakripisyo, maraming pagtitiis at minsan ay may mga bagay silang pinipiling itago para hindi na mag-alala ang kanilang pamilya sa Pilipinas. Ngayon, ang tanong ay nasa inyo mga kaibigan. Kung kayo ang nasa sitwasyon ni Jeffrey, ano ang gagawin niyo? Papayagan niyo pa ba ang inyong asawa na bumalik sa abroad kung alam niyong mas mabilis uunlad ang inyong buhay kahit may mga duda sa inyong puso o pipiliin niyo na lang na manatili sa Pilipinas para buo ang pamilya kahit mas mahirap ang buhay.

Maraming salamat sa pananatili hanggang sa dulo ng kwentong ito. Kung mayroon din kayong kwento na gustong ibahagi, mga liham ng sakripisyo, pangungulila, tagumpay o pagkatalo bilang isang OFW, bukas ang channel na ito para sa inyo. Maaari ninyong ipadala ang inyong kwento at rerespetuhin namin ang inyong katahimikan at pagkakakilanlan. Salamat sa panonood at magkita-kita tayo sa susunod.