Sa mahabang panahon ng ating kasaysayan, ang Pilipinas ay madalas na nakikita bilang isang bansang palaging nakadepende sa pautang ng mga pandaigdigang institusyon. Tuwing may malalaking proyekto ang gobyerno, ang unang takbuhan ay ang World Bank o ang International Monetary Fund. Ngunit sa ilalim ng administrasyon ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr., tila isang malaking pagbabago sa ihip ng hangin ang nagaganap—isang pagbabago na hindi lamang nakakagulat kundi nagbibigay ng matinding dangal sa bawat Pilipino.

Isang balita ang naging usap-usapan sa mga koridor ng kapangyarihan: ang World Bank mismo ang tila “naghahabol” sa Pilipinas upang tayo ay umutang sa kanila. Ang mas nakakagulat? Ang desisyon ng ating gobyerno na iwanan o hindi na ituloy ang 88.2 million US dollars na loan na nakalaan sana para sa modernisasyon ng Bureau of Customs (BOC). Bakit ito ginawa ng pangulo? Hindi ba’t kailangan natin ang bawat sentimo para sa pag-unlad? Ang sagot ay matatagpuan sa isang salita: Digitalization.

Ayon sa mga pinakahuling ulat, ang Bureau of Customs ay nakamit ang isang kahanga-hangang 97% digitalization rate. Ang nakakamangha rito ay nagawa ito ng ahensya gamit ang sariling kakayahan at pondo ng gobyerno, sa kabila ng mga legal na balakid at hamon. Sa pamamagitan ng mga sistemang tulad ng Overstaying Cargo Tracking System at Enhanced E-Travel System, naging mas mabilis, mas episyente, at higit sa lahat, naging mas malinis ang operasyon sa ating mga pantalan.

Kung dati ay umaabot ng 120 oras ang pag-clear ng isang container—na napakalayo sa bilis ng Thailand at Vietnam—ngayon ay napababa na ito ng husto [03:05]. Ang digitalization ay hindi lamang tungkol sa teknolohiya; ito ay isang direktang dagok laban sa korapsyon. Kapag digital ang sistema, nawawala ang “human intervention” na madalas na pinagmumulan ng suhulan at “under-the-table” na mga transaksyon.

Marami ang nagtatanong, may kinalaman nga ba ang tinaguriang “Marcos Gold” sa biglaang tatag ng ating ekonomiya? Bagama’t ang usaping ito ay puno ng misteryo, ang mas malinaw na “ginto” na nakikita natin ngayon ay ang katalinuhan sa pamumuno at ang determinasyon na tumayo sa sariling mga paa. Ang soberanyang yaman ng bansa ay hindi lamang nasusukat sa pisikal na ginto kundi sa kakayahan nating pamahalaan ang sariling resources nang hindi nagiging alipin ng dayuhang utang.

Ngunit sa gitna ng teknolohikal na tagumpay na ito, mayroong isang mas malalim na aspeto na hindi dapat kalimutan—ang espiritwal na pundasyon ng ating pag-unlad. Gaya ng binanggit sa ulat, ang patuloy na pananalangin ng sambayanang Pilipino at ang gabay ng Panginoong Diyos ang tunay na liwanag sa landas na ating tinatahak. Ang talata sa Filipos 4:19 ay isang paalala: “At pupunuin kayo ng Diyos ng lahat ng inyong kailangan ayon sa Kanyang mga kayamanan sa kaluwalhatian sa pamamagitan ni Kristo Hesus” [04:37].

Ang tagumpay ng digitalization sa Customs ay patunay na kapag ang karunungan ay ginamit para sa ikabubuti ng nakararami, ang biyaya ay kusang dumarating. Ang World Bank na dati ay ating nilalapitan, ngayon ay sila na ang nag-aalok, ngunit ang Pilipinas ay nagpapakita ng bagong mukha—isang bansang may dignidad, may sariling kakayahan, at may pananalig sa Maykapal.

Ito ay simula pa lamang ng isang bagong kabanata. Ang hamon sa bawat Pilipino ay maging mabuting katiwala ng mga biyayang ito. Ang tunay na yaman ay hindi lamang matatagpuan sa mga modernong sistema o sa mga vault ng bangko, kundi sa puso ng bawat mamamayang nagkakaisa para sa ikabubuti ng Inang Bayan. Sa ilalim ng pamumuno ni PBBM, ang mensahe ay malinaw: Ang Pilipinas ay hindi na bansa ng mga nanghihiram, kundi isang bansang bumabangon at nagniningning sa sariling lakas.