Sa kasaysayan ng palakasan sa Pilipinas, iilang pangalan lamang ang nakaukit nang may gintong tinta, ngunit sa pagtatapos ng Paris Olympics 2024, isang pangalan ang nangingibabaw at nagdala ng hindi matatawarang dangal sa bansa: si Carlos Edriel Yulo. Ang tinaguriang “Golden Boy” ng Philippine Gymnastics ay hindi lamang nag-uwi ng isang medalya, kundi dalawang gintong medalya sa loob ng dalawang magkasunod na araw—isang pambihirang tagumpay na nagpatalon sa Pilipinas sa ika-21 pwesto sa world rankings noong mga sandaling iyon.

Ang Gabi ng Tagumpay at ang “Foggy” na Pakiramdam

Sa isang eksklusibong panayam matapos ang kanyang makasaysayang panalo, inamin ni Caloy (palayaw ni Yulo) na hanggang ngayon ay tila nananaginip pa rin siya. “Hindi pa rin po talaga kumpleto ‘yung tulog ko, pero gising na gising ang katawan ko,” ani Caloy [00:16]. Ibinahagi niya na bagama’t pagod ang kanyang isip at “foggy” ang pakiramdam dahil sa adrenaline, ang emosyong nararamdaman niya ay higit pa sa anumang puyat. Sa gitna ng kanyang pagdiriwang, isang simpleng dinner kasama ang kanyang kasintahang si Chloe San Jose at isang pirasong cake mula sa isang fan ang naging pagsasalu-salo nila upang ipagdiwang ang tagumpay na hinangaan ng buong mundo [01:12].

Mula Tokyo “Revenge” Tungo sa Bagong Perspektiba

Hindi naging madali ang landas patungong Paris. Matatandaang noong Tokyo Olympics 2021, bigo si Caloy na makakuha ng medalya, isang karanasan na labis niyang ikinalungkot. Noong una, itinuring niyang “revenge” ang bawat kumpetisyon pagkatapos ng Tokyo, ngunit kalaunan ay narealize niyang hindi ito “sustainable” o hindi ito nakakatulong sa kanyang mental health [02:54].

Sa nakalipas na tatlong taon, binago ni Caloy ang kanyang pananaw sa buhay at sa sports. Natutunan niyang kilalanin ang kanyang sarili, ayusin ang kanyang “personality,” at magkaroon ng mas malawak na perspektiba na hindi lamang umiikot sa gymnastics. Malaki ang pasasalamat niya sa mga taong hindi bumitaw sa kanya, partikular na kay Ma’am Cynthia Carrion, ang pamilya ni Chloe na nag-alaga sa kanyang well-being, at ang kanyang mga coaches mula sa iba’t ibang training camps sa UK, South Korea, at Pilipinas [03:29].

Ang Kapangyarihan ng Pananampalataya

Isang mahalagang aspeto ng tagumpay ni Caloy sa Paris ay ang kanyang mas malalim na ugnayan sa Diyos. Ibinahagi niya na bago ang bawat kumpetisyon, sila ay nagkakaroon ng prayer and worship session. “Every time na cloudy ang utak ko o natatakot ako, lagi akong nagdadasal sa Kanya,” pahayag ni Caloy [04:35]. Ang panalanging ito ang nagbigay sa kanya ng kapanatagan ng loob na nagresulta sa isang “relax” at tila “lumulutang” na performance sa finals. Sa kabila ng hirap ng training at disiplina sa pagkain at pagtulog, naniniwala si Caloy na ang lahat ay naging “worth it” dahil sa gabay ng Maykapal [05:21].

Muntik nang Sumuko: Ang Sakripisyo sa Japan

Sa likod ng nagniningning na mga medalya ay ang kwento ng isang batang muntik nang bumigay. Inamin ni Caloy na maraming beses niyang gustong mag-quit, lalo na noong siya ay nagsasanay pa sa Japan. Sa murang edad, ang pangungulila at hirap ng training ay tila hindi na normal para sa isang bata [05:48]. Ngunit ang pangarap na makamit ang ginto at ang suporta ng mga taong naniniwala sa kanya ang naging mitsa upang magpatuloy. “I’m really eager po talaga na gusto ko ‘yung ginagawa ko,” dagdag niya [06:14].

Ang “Perfect Vault” na Hindi Inakala

Isa sa mga pinaka-pinag-uusapang sandali sa Paris Olympics ay ang kanyang “perfect vault” na may triple turn. Inamin ni Caloy na sa mismong training bago ang finals, hindi niya ito maayos na naitatayo. “Sobrang gulat ko nung naitayo ko siya sa competition,” kwento niya [11:06]. Ang teknikal na aspeto ng kanyang laro, kabilang ang tuwid na tuwid na mga binti at perpektong landing, ay hinangaan ng mga international experts. Ayon kay Caloy, ang pagkapanalo niya sa Floor Exercise noong unang araw ang nag-alis ng stress niya, kaya naman sa Vault finals ay “all-out” na siya at mas naging “chill” ang kanyang pakiramdam [11:22].

Ang Suporta ng Pamilya at ang Simula sa Paraiso

Hindi makukumpleto ang kwento ni Carlos Yulo nang wala ang kanyang Lolo Rodrigo Frisco, ang taong unang nakakita ng potensyal sa kanya. Sa isang emosyonal na bahagi ng panayam, ibinahagi ng kanyang lolo ang mga alaala sa “Paraiso ng Batang Maynila” kung saan unang nag-tumbling ang anim na taong gulang na si Caloy [14:59]. Ayon sa kanyang lolo, si Caloy ay isang batang napakamahiyain noong una ngunit napakasunurin pagdating sa training. Minsan ay kailangan pa siyang “utuin” o pangakuan ng kung ano-ano upang ganahan sa pag-eensayo [18:06]. Ngayon, ang batang dating naglalaro sa playground ay isa na sa pinakadakilang atleta sa kasaysayan ng bansa.

Hinaharap at ang “Fame and Fortune”

Sa dami ng cash incentives, mga condo sa BGC, at mga lupain na natatanggap ni Caloy ngayon, nananatiling grounded ang atleta. Plano niyang i-invest ang kanyang mga natanggap para sa kanyang kinabukasan dahil alam niyang hindi habangbuhay ay magiging atleta siya [07:24]. Sa ngayon, nais muna niyang mag-focus sa kanyang personal life, mental health, at physical recovery bago simulan ang bagong Olympic cycle para sa LA 2028. Kinumpirma ni Caloy na 100% siyang lalaban muli sa susunod na Olympics upang muling magdala ng karangalan sa Pilipinas [08:31].

Ang tagumpay ni Carlos Yulo ay hindi lamang tagumpay ng isang indibidwal. Ito ay tagumpay ng pananampalataya, ng pamilyang Pilipino, at ng isang bansang hindi kailanman nawalan ng pag-asa. Mula sa hirap patungong ginto, si Caloy ay tunay na simbolo ng “Pinoy Pride” na mananatili sa puso ng bawat Pilipino.

Full video: