Sa mundo ng showbiz, madalas nating makita ang mga kislap ng camera, ang malalakas na halakhak, at ang tila walang katapusang karangyaan. Ngunit sa likod ng mga makukulay na costume at mga nakakatawang punchline, may mga kwentong hindi natin inaasahang magtatapos sa pait at pangungulila. Ito ang naging kapalaran ni Robert Antonino, o mas kilala sa sining ng pagpapatawa bilang si “Bantay.”

Kamakailan lamang, isang eksklusibong ulat mula sa batikang mamamahayag na si Julius Babao ang nagbunyag sa kasalukuyang kalagayan ni Bantay. Hindi na siya ang masiglang sidekick na nakakasama nina Comedy King Dolphy, Vic Sotto, at Joey de Leon. Sa halip, isang matandang lito, pagod, at puno ng pighati ang tumambad sa publiko. Matatagpuan siya ngayon sa isang maliit na barber shop sa Quezon City, hindi bilang isang customer, kundi bilang isang taong nakikitulog at naglilinis ng mga ginupit na buhok kapalit ng kaunting pagkalinga [06:37].

Ang Pagbagsak ng Isang Bituin

Nagsimula ang karera ni Bantay bilang isang stuntman bago siya naging utility worker sa ABS-CBN noong dekada ’80 at ’90 [19:36]. Dahil sa kaniyang dedikasyon at likas na talento sa gymnastics, napansin siya ng mga direktor at naging bahagi ng mga sikat na programa gaya ng “Home Along Da Riles,” “Okey Ka Fairy Ko,” at “Mixnit” [23:24]. Ang kaniyang screen name na “Bantay” ay hango sa kaniyang role bilang isang mala-asong karakter na tumatalon sa mga nagniningas na singsing—isang stunt na ginagawa niya noon nang walang takot para lamang makapagbigay ng aliw at kumita para sa pamilya [26:50].

Ngunit ang buhay-artista ay tila isang gulong. Nang magsara ang ABS-CBN at tumanda na si Bantay, unti-unting nawala ang mga oportunidad. Mula sa pagiging aktor, bumalik siya sa pagmamasahe sa mga talent sa newsroom para itaguyod ang kaniyang asawa at anim na anak [28:09]. Gayunpaman, nang tuluyan nang mawalan ng kita dahil sa kaniyang edad at kondisyon, dito na nagsimula ang kaniyang kalbaryo sa loob mismo ng sariling tahanan.

Abuso sa Loob ng Tahanan at Pagbalewala ng mga Anak

Sa kaniyang panayam, hindi mapigilan ni Bantay ang pag-iyak habang isinasalaysay ang lupit na dinanas sa kamay ng kaniyang asawa at ang tila pagiging “invisible” niya sa kaniyang mga anak. Ayon sa kaniya, humigit-kumulang anim na buwan na siyang hindi kinakausap o inaalok man lang kumain sa loob ng kanilang bahay [09:42]. Nakikita niya ang kaniyang pamilya na nagsasalu-salo sa masasarap na pagkain habang siya ay nakatingin lamang, tila isang estranghero sa sariling pamamahay.

“Hindi ko nararamdaman ‘yung tawag nilang ‘Itay.’ Kahit nagkakasalubong kami sa bahay, hindi nila ako niyayakap,” pahayag ni Bantay sa gitna ng paghikbi [02:26]. Mas masakit pa rito, pinalayas umano siya ng kaniyang asawa dahil wala na siyang “silbi” o hindi na makapagbigay ng pera [13:56]. Umabot pa sa puntong pinagbuhatan siya ng kamay at hinataw ng walis tambo, isang bagay na tinitiis niya lamang dahil sa pagmamahal sa asawa [12:14].

Dahil sa hindi na makayanan ang sakit ng kalooban, pinili ni Bantay na mamuhay sa lansangan. Sa loob ng isang buwan, natulog siya sa mga bangketa sa paligid ng simbahan at plaza, tanging kape lamang ang laman ng sikmura at nanginginig ang katawan sa gutom [16:47].

Ang Pag-uwi sa Pinagmulan

Sa tulong ni Julius Babao at ng ilang mga kaibigan, nabigyan ng bagong pag-asa si Bantay. Sa kabila ng kaniyang nararamdamang karamdaman sa prostate, ninais niyang lumayo muna sa Maynila upang makapagpahinga at makalimot sa trauma [35:16]. Sa isang madamdaming eksena, inihatid si Bantay sa terminal ng bus patungong Nueva Vizcaya upang makapiling ang kaniyang mga kapatid [37:35].

Binigyan din siya ng tulong pinansyal na nagkakahalaga ng PHP 30,000 upang makapagsimula ng maliit na negosyo sa probinsya [39:18]. Pagdating sa Nueva Vizcaya, sinalubong siya ng kaniyang mga kapatid sa kanilang simpleng kubo—ang lugar kung saan siya ay tunay na tanggap at minamahal nang walang kapalit [41:29].

Isang Aral para sa Lahat

Ang kwento ni Robert “Bantay” Antonino ay isang paalala sa atin na ang kasikatan at pera ay panandalian lamang, ngunit ang pamilya at utang na loob ay dapat manatiling matatag. Sa huli, ang tanging hiling ni Bantay ay hindi ang pera kundi ang pagkilala at pagmamahal mula sa kaniyang mga anak [31:38]. Isang panawagan ito sa mga anak na huwag kalimutan ang kanilang mga magulang, lalo na sa panahon ng kanilang katandaan at kahinaan.

Sa ngayon, payapang naninirahan si Bantay sa piling ng kaniyang mga kapatid sa probinsya, malayo sa ingay ng Maynila at sa sakit na dulot ng mga taong kaniyang pinaglaanan ng buhay, ngunit sa huli ay kinalimutan siya.

Full video: