Sa mundo ng industriya ng musika sa Pilipinas, ang pangalang Ice Seguerra ay katumbas ng husay, katapatan, at emosyon. Mula sa pagiging “Little Miss Philippines” hanggang sa maging isa sa pinaka-respetadong singer-songwriter ng bansa, tila nakita na natin ang lahat ng aspeto ng kanyang buhay. Ngunit sa likod ng mga palakpak at ilaw ng entablado, may isang mas malalim at mas masakit na kuwentong bihirang mailahad—isang kuwento ng pakikipaglaban sa sariling isipan at ang paghahanap ng liwanag sa gitna ng matinding kadiliman.

Sa isang kamakailang panayam at espesyal na pagtatanghal, hindi napigilan ni Ice ang maging emosyonal. Hindi lamang ito basta pagluha ng isang performer; ito ay pagbuhos ng mga taon ng kinimkim na sakit, takot, at sa huli, pasasalamat. Ayon kay Ice, ang kanyang pakikipagbuno sa depresyon ay hindi bago. Nagsimula ito noon pang 2003, isang lihim na pasan-pasan niya habang patuloy na nagbibigay ng saya sa kanyang mga tagapakinig.

Ngunit dumating ang pinakamabigat na pagsubok noong panahon ng pandemya. Para sa isang taong itinuturing ang sarili bilang “provider” o haligi ng tahanan, ang mawalan ng pagkakataong magtrabaho ay isang malaking dagok sa kanyang pagkatao. “I lost the capability to do that,” pag-amin niya. Sa gitna ng lockdown, kung kailan bawal ang mga konsyerto at sarado ang mga bar, nawalan ng boses at entablado si Ice. Kasabay nito ang paghina ng kalusugan ng kanyang mahal na ama, na kalaunan ay pumanaw rin. Ang pakiramdam ng pagiging walang magawa o “helpless” ang lalong nagbaon sa kanya sa kalungkutan.

Sa kabila ng mga luhang ito, naging pagkakataon ang entablado upang ipakilala ni Ice ang mga taong naging “anchor” o angkla niya sa gitna ng bagyo. Ipinakilala niya nang may buong pagmamalaki ang kanyang ina at ang kanyang kapatid na tinawag niyang “rock.” Ayon kay Ice, sa buong buhay niya ay siya ang laging sumusuporta sa iba, kaya naman ang maranasan na siya naman ang alagaan at suportahan ay isang pakiramdam na hinding-hindi niya malilimutan.

Hindi rin nawala sa usapan ang kanyang asawang si Liza Dino at ang kanyang anak na si Amara. Isang madamdaming bahagi ng kanyang pag-amin ay ang tungkol sa pagiging magulang. Inamin ni Ice na noon ay nagkaroon siya ng trauma pagdating sa mga bata at inakalang hindi na siya magkakaroon ng sariling anak. Ngunit nang dumating si Amara sa buhay niya noong apat na taong gulang pa lamang ito, nagbago ang lahat. “It was a beautiful journey,” aniya. Inalay niya ang kantang “Nothing’s Gonna Harm You” para sa kanyang anak, isang pangako ng proteksyon at walang hanggang pagmamahal.

Ang artikulong ito ay hindi lamang tungkol sa isang sikat na personalidad na umiyak sa harap ng camera. Ito ay isang paalala na kahit ang pinakamalakas na boses ay napapagod din, at kahit ang mga taong nagbibigay sa atin ng inspirasyon ay nangangailangan din ng karamay. Ang katapangan ni Ice Seguerra na ipakita ang kanyang kahinaan ay isang inspirasyon sa marami na dumaranas din ng depresyon at pagsubok sa buhay.

Sa huli, ang mensahe ni Ice ay malinaw: ang pamilya at ang mga taong tunay na nagmamahal sa atin ang magsisilbing liwanag sa oras na tila wala nang pag-asa. Sa bawat patak ng kanyang luha, may kalakip na panibagong lakas upang harapin ang bukas, bitbit ang kanyang gitara at ang mga awiting puno ng katotohanan. Ang pag-iyak ni Ice ay hindi tanda ng pagsuko, kundi tanda ng isang pusong handang maghilom at muling magmahal.

Full video: