“Sigalot sa Bicam: Imee Marcos Nagwala, Vince Dizon Tinawag na ‘Tuta,’ at ang Misteryosong Tawag ni PBBM”

Sa isang sesyon ng Bicameral Conference Committee na inaasahang magiging pormal at teknikal, isang biglaang pagsabog ng emosyon ang yumanig sa buong bulwagan. Walang naghanda sa mga mambabatas, staff, at tagamasid sa eksenang magaganap—isang tagpong magpapaalala na sa politika, hindi lamang numero at probisyon ang nagtatagpo, kundi ang mga personalidad, ambisyon, at lihim na tensyon sa likod ng kapangyarihan.

Ayon sa mga saksi, nagsimula ang lahat sa tila simpleng pagtatalo tungkol sa isang probisyon ng panukalang batas. Tahimik ang silid sa mga unang minuto, maririnig lamang ang kaluskos ng papel at mahihinang bulungan. Ngunit nang magsalita si Imee Marcos, nagbago ang tono ng pulong. Mula sa mahinahong paliwanag, unti-unting tumaas ang boses, tumalim ang mga salita, at sa isang iglap ay sumabog ang damdamin.

“Hindi tayo dapat nagpapagamit,” wika niya, ayon sa isang dumalong mambabatas. Sa gitna ng kanyang pahayag, nabanggit ang pangalan ni Vince Dizon—isang pangalan na tila naging mitsa ng apoy. Sa di-umano’y bugso ng galit, tinawag umano ni Imee si Dizon na “tuta,” isang salitang agad nagdulot ng katahimikan sa silid. Ang ilan ay napasinghap, ang iba’y nagkatinginan, at may mga staff na napahinto sa pag-type ng minutes.

Agad na kumalat ang bulung-bulungan: Ano ang pinagmulan ng galit? May personal bang alitan? O may mas malalim na dahilan sa likod ng akusasyon? Sa gitna ng kalituhan, sinubukan ng ilang co-chair na ibalik sa kaayusan ang pulong. Ngunit huli na—ang tensyon ay ramdam na ramdam, parang kuryenteng dumadaloy sa bawat sulok ng silid.

Hindi nagtagal, isang di-inaasahang pangyayari ang nagdagdag ng intriga sa eksena. Ayon sa isang source, nakatanggap umano si Imee Marcos ng tawag sa telepono. Bagama’t hindi malinaw sa karamihan kung sino ang tumawag, mabilis kumalat ang usap-usapan na ito raw ay mula kay PBBM. Pagkababa ng telepono, kapansin-pansin ang pagbabago sa kanyang postura—mula sa galit na galit, naging malamig at kontrolado ang kanyang kilos.

Ang misteryosong tawag na iyon ang naging sentro ng mga haka-haka. May nagsasabing paalala raw ito na maghinay-hinay; ang iba nama’y naniniwalang may mas malaking usaping kailangang protektahan. Sa politika, ang isang tawag ay maaaring maglaman ng babala, utos, o kompromiso—at ang katahimikan pagkatapos nito ay kadalasang mas maingay kaysa sa sigawan.

Samantala, si Vince Dizon ay nanatiling tahimik sa gitna ng kaguluhan. Ayon sa mga nakasaksi, hindi siya pumatol sa mga paratang at nanatiling nakaupo, tangan ang mga dokumento, na para bang mas pinipiling magsalita ang papel kaysa salita. Ngunit ang katahimikang iyon ay hindi nakapagpigil sa pag-ikot ng mga tanong: Ano ang kanyang papel sa isyung pinag-uusapan? May katotohanan ba ang bintang, o isa lamang itong produkto ng pulitikal na tensyon?

Matapos ang ilang minutong pahinga, ipinagpatuloy ang sesyon, ngunit malinaw na nagbago ang ihip ng hangin. Ang dating teknikal na diskusyon ay nabalutan ng pag-iingat. Bawat salita ay tila sinusukat, bawat galaw ay binabantayan. Ang Bicam, na dapat ay lugar ng kompromiso, ay naging entablado ng kapangyarihan at impluwensiya.

Paglabas ng balita, mabilis itong umani ng reaksiyon sa social media. May mga sumuporta kay Imee Marcos, sinasabing matapang niyang hinarap ang umano’y manipulasyon. May mga kumampi naman kay Vince Dizon, iginiit na hindi patas ang mga paratang at dapat manatili sa isyu, hindi sa personalan. Sa gitna ng bangayan, nanatiling palaisipan ang tunay na nilalaman ng tawag ni PBBM—isang detalye na tila susi sa buong pangyayari.

Sa huli, ang insidenteng ito sa Bicam ay nagsilbing paalala na ang politika ay hindi lamang tungkol sa batas, kundi sa tao. Sa likod ng mga mikropono at kamera, may mga emosyon, takot, at estratehiyang nagbabanggaan. At minsan, isang salita—o isang tawag—ang kayang magpabago ng takbo ng lahat.

Bagama’t nananatiling hinuha at haka-haka ang maraming detalye, isang bagay ang malinaw: ang sigalot na ito ay hindi basta-basta mawawala sa isipan ng publiko. Sa mga susunod na araw, inaasahang lalabas ang iba’t ibang bersyon ng kwento, bawat isa’y may sariling katotohanan. Ngunit para sa mga nakasaksi sa loob ng silid, ang araw na iyon sa Bicam ay mananatiling alaala ng isang pulong na nauwi sa pagsabog—at ng kapangyarihang kayang baguhin ng isang tawag sa telepono.