Breaking news, isang MMDA enforcer sa EDSA ang gumamit ng kanyang helmet para basagin ang salamin at arestuhin ang mayabang na drayber. Panoorin. Ang videong ito ay kasalukuyang nagpapapawis at nagpapaiyak sa mga tao sa social media dahil sa tindi ng tensyong nakunan ng isang dashcam sa gitna ng EDSA. Isang mamahaling SUV ang makikitang sinusubukang pumasok sa bus lane ngunit hinarang ng isang matapang na MMDA enforcer, si Officer Romy.

Sa halip na sumunod, ang mayabang na drayber ng Iced Coffee ay naghagis ng mga bato sa opisyal at tinangkang sagasaan ito para makatakas. Ngunit hindi ito ang tipikal na enforcer na basta na lamang umaatras. Sa isang mabilis na galaw, tumalon si Romy sa hood ng tumatakbong sasakyan at, gamit ang kanyang mabigat na helmet, pinukpok ang windshield hanggang sa ang matibay na salamin nito ay nagkabasag-basag.

Ang bawat lamat sa salamin ay tila sumisigaw ng katarungan para sa mga manggagawang madalas na hinahamak ng mga tinatawag na konyo o rich kids na nag-aakalang pagmamay-ari nila ang kalsada. Ito ang sandali kung kailan ang isang simpleng helmet ay naging martilyo ng batas laban sa mga mapang-abuso. Bago tayo pumunta sa bawat detalye ng mainit na engkwentrong ito, siguraduhing mag-subscribe muna para hindi mo makaligtaan ang mga ganitong balita.

Mangyaring isulat din sa comment section kung saang lungsod ka nagmula upang malaman natin kung gaano kalayo na ang narating ng kwentong ito ni Officer Romy. Narito ang buong kwento ng road showdown. Ang sikat ng araw sa EDSA ay tila isang walang katapusang parusa. Sa bawat paghinga ni Officer Romy, nararamdaman niya ang sakit ng usok at alikabok na humahalo sa malagkit na hangin ng Metro Manila.

Ang temperatura ay mataas, ngunit sa gitna ng kalsada kung saan ang aspalto ay naglalabas ng init na tila nanggagaling sa ilalim ng lupa, naramdaman niya itong doble. Ang kanyang asul na uniporme na may reflectorized designs ay basang-basa na ng pawis. Dumidikit ito sa kanyang balat na parang isang mabigat na pasanin. Mainit na ang loob ng kanyang bota at ang bigat ng itim na helmet na kanyang hawak ay paalala ng disiplinang dapat niyang panindigan sa bawat minuto ng kanyang shift.

Si Romy ay nasa tamang edad na at ang bawat linya sa kanyang mukha ay marka ng kanyang dalawang dekada ng pakikipaglaban sa trapiko at sa katigasan ng ulo ng mga Pilipino. Sunog ang kanyang balat sa araw. Isang permanenteng kulay na nakuha niya sa pagtayo sa ilalim ng direktang sikat ng araw. Mula umaga hanggang hapon. Sa likod ng kanyang aviator sunglasses, pinagmamasdan niya ang walang katapusang dagat ng mga sasakyan.

Ang EDSA ay hindi lamang isang kalsada para sa kanya. Ito ay isang buhay na nilalang na laging galit, laging sumisigaw at laging nagmamadali. Ang tunog ng mga busina ay parang sirang plaka na paulit-ulit na tumutusok sa kanyang mga tainga. Ngunit sa tagal niya sa serbisyo, natutunan na niyang gawin itong background music ng kanyang pang-araw-araw na pakikipagsapalaran. Sa bawat sasakyang dumadaan, nakikita ni Romy ang mukha ng isang taong pagod.

Mga pasahero sa loob ng mga bus na walang aircon, nagpapaypay sa sarili, nakapikit ang mga mata sa tindi ng pagod habang nakatayo sa gitna ng siksikan. Nararamdaman niya ang kanilang pighati. Alam niya ang hirap ng isang manggagawang Pilipino dahil siya mismo ay isa sa kanila. Ang kanyang suweldo bilang MMDA enforcer ay sapat lamang para itawid ang kanyang pamilya sa araw-araw.

Para pambayad sa kuryente, tubig at tuition ng mga anak. Kaya naman kahit gaano kahirap, pinanatili niyang malinis ang kanyang pangalan. Maraming beses na siyang inalukan ng lagay. Libo rito, libo roon mula sa mga drayber na gustong umiwas sa abala ng ticket ngunit hindi nagpatinag si Romy. Ang dangal ng kanyang uniporme ay hindi mabibili ng anumang presyo. Ang pagtanggap ng pera ay katumbas ng pagtalikod sa katarungang sinusubukan niyang ipatupad sa bawat kalyeng kanyang nilalakaran.

Sa tabi ng bus lane, nakikita niya ang mga rebeldeng motorista—ang mga drayber na akala mo ay pagmamay-ari ang kalsada dahil lamang sa ganda ng kanilang sasakyan. Ito ang pinaka-kinasusuklaman ni Romy. Ang mga taong naniniwala na ang batas ay para lamang sa mahihirap at ang pera ay isang pass para labagin ang mga tuntunin. Para kay Romy, ang kalsada ang huling lugar kung saan ang lahat ay dapat maging pantay-pantay. Mayaman man o mahirap, luma man o bago ang sasakyan, dapat sumunod sa batas.

Ngunit alam niya na ang realidad sa Pilipinas ay malayo sa mithiing ito. Araw-araw, sinusubukan ng mga nasa kapangyarihan na magmukha siyang maliit na tao lamang sa harap nila. Lalong tumitindi ang init habang papalapit ang tanghali. Ang bawat buga ng tambutso mula sa mga luma at kinakalawang na jeep ay humahalo sa usok mula sa mga modernong SUV. Sa bawat paghinga ni Romy, tila buhangin ang pumapasok sa kanyang baga.

Ang kalsadang ito, ang EDSA, ay naging simbolo ng lahat ng mali sa sistema. Ang kawalan ng disiplina, overpopulation at ang lumalawak na agwat ng mayaman at mahirap. Habang ang mayayaman ay nakaupo sa loob ng kanilang mga sasakyan na may malakas na aircon, nakikinig sa musika at hindi nararamdaman ang lagkit ng paligid, ang mga taong tulad ni Romy at ang mga ordinaryong commuter ay tinitiis ang impiyerno ng kalsada.

May mga sandaling gusto na niyang sumuko. May mga araw na ang tindi ng polusyon at ang tindi ng galit ng mga taong kanyang nahuhuli ay nagpapaisip sa kanya kung bakit pa siya nananatili sa trabahong ito. Ngunit tinitingnan niya ang kanyang mga kamay. Magaspang, maitim at puno ng kalyo. Ang mga kamay na ito ang sumusuporta sa kanyang mga anak.

Ang bawat kumpas ng kanyang kamay para ituro ang daloy ng trapiko ay bahagi ng kanyang tungkulin na ayusin ang isang mundong tila ayaw nang magpaayos. Hindi siya bayani sa mata ng marami. Sa katunayan, madalas siyang ituring na kontrabida ng mga drayber na kanyang nahuhuli. Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang siya ang huling linya ng depensa laban sa ganap na kaguluhan. Habang nagpapatuloy ang trapiko, isang mamahaling puting SUV ang biglang humarurot.

Pumasok ito sa restricted bus lane nang walang pass. Malinaw na nakita ni Romy ang kawalan ng mga bus at ang panganib na idinudulot nito sa mga naghihintay na pasahero. Huminga nang malalim si Romy. Ito ang mga taong akala mo ay mas mataas pa sa batas dahil sa kanilang mga plaka o sa presyo ng kanilang mga gulong. Inayos niya ang kanyang salamin, hinigpitan ang kapit sa kanyang helmet, at nagsimulang maglakad sa direksyon ng lumalabag na sasakyan. Alam niya ang mangyayari.

Alam niya ang script. Ang drayber ay magdadahilan, magagalit, at baka magbanta pa. Ngunit ngayong araw, sa ilalim ng natutunaw na init ng EDSA, walang balak umatras si Romy. Ang bawat hakbang niya sa mainit na aspalto ay puno ng determinasyon. Hindi siya natatakot sa kinang ng chrome o sa kapal ng salamin ng sasakyan.

Para sa kanya, ang bawat lumalabag ay dapat managot. Ang hustisya sa kalye ay hindi dapat namimili ng biktima o kakampi. Sa gitna ng ingay, usok, at kaguluhan, nananatiling matatag si Officer Romy. Siya ang barikada ng batas sa gitna ng isang lipunang tila nakalimutan na ang halaga ng paggalang sa kapwa.

Habang papalapit siya sa bintana ng sasakyan, nakaramdam siya ng kakaibang kaba, ngunit hindi ito kaba ng takot. Ito ang kaba ng isang taong alam na ang susunod na mangyayari ay susubok sa kanyang buong pagkatao. Ang impiyerno ng EDSA ay handa nang sumabog at siya ay nasa gitna ng lahat ng ito. Handa siyang tumayo para sa kung ano ang tama. Gaano man kataas ang pader na kailangan niyang tibuagin.

Sa kabila ng ingay ng mga bus at makapal na usok na nanggagaling sa mga lumang jeepney, isang banyagang tunog ang biglang bumasag sa pamilyar na ritmo ng trabaho ni Officer Romy. Ito ay ang mahinang ugong ng isang makinang halatang gawa sa ibang bansa. Isang tunog na sumisimbolo sa kapangyarihan at pera. Isang makintab na asul na sports car ang biglang lumiko at pumasok sa lane na nakalaan lamang para sa mga bus at ambulansya.

Hindi ito ang unang pagkakataon na may sumubok na dumaan dito para takasan ang matinding trapiko. Ngunit ang kayabangan ng pagpasok ng sasakyang ito ay tila isang direktang hamon sa awtoridad ng sinumang nakasuot ng uniporme. Si Romy, na nakatayo sa ilalim ng nakatutok na sikat ng araw, ay hindi nag-atubili. Hinipan niya ang kanyang pito nang malakas habang itinataas ang kanyang kamay para senyasan ang drayber na tumabi.

Dahan-dahang huminto ang kotse ngunit hindi ito tumabi nang maayos. Nanatili ito sa gitna ng kalsada. Tila ba ang buong kalsada ay pagmamay-ari ng kung sinuman ang nakasakay rito? Lumapit si Romy. Ang kanyang bota ay tumama sa mainit na aspalto, tila nagngangalit sa tindi ng init ng katanghalian. Habang papalapit siya, ang madilim na bintana ng sasakyan ay dahan-dahang bumaba.

Ang unang tumama sa kanya ay hindi ang mukha ng drayber kundi ang malamig na buga ng aircon na nanggagaling sa loob. Isang malaking kaibahan sa 40-degree na init na tinitiis ni Romy sa labas. Sa loob ay nakaupo ang isang batang lalaki. Marahil ay nasa 20s pa lamang. May maayos na gupit. Nakasuot siya ng mamahaling polo shirt at may gintong relo na nakasabit sa kanyang braso.

Ang tinging ibinigay niya kay Romy ay hindi puno ng pagsisisi kundi ng matinding paghamak. Para sa batang ito, si Romy ay isa lamang abala sa kanyang mabilis na buhay. Hiningi ni Romy ang lisensya ng drayber sa pinaka-propesyonal na paraang kaya niya. Kalmado niyang ipinaliwanag na ang pagpasok sa bus lane ay bawal at may kaukulang multa.

Ngunit bago pa matapos ng opisyal ang kanyang paliwanag, isang malakas na tawa ang lumabas sa bibig ng binata. Hindi ito tawa ng kagalakan kundi tawang puno ng pangungutya. Inalis ng drayber ang kanyang mamahaling sunglasses at tinitigan si Romy mula ulo hanggang paa. Tinanong niya ang opisyal kung alam ba nito kung sino ang kinakausap niya. Binanggit niya ang pangalan ng kanyang ama, isang makapangyarihang tao sa mundo ng politika at negosyo.

Ang pangalang iyon ba ay tila isang mahiwagang susi na magbubukas ng anumang pinto at magpapawalang-bisa sa anumang batas? Sa mga sandaling iyon, ang paligid ay tila huminto sa paggalaw. Ang mga pasahero sa katabing bus ay nakatingin na sa kalsada. Ang ilan ay naglalabas na ng kanilang mga telepono para i-record ang nangyayari. Naramdaman ni Romy ang tensyon. Hindi ito simpleng paglabag sa batas trapiko.

Ito ay naging labanan ng prinsipyo. Ang batang lalaki, na madalas tawaging bastos dahil sa kanyang paraan ng pagsasalita at katayuan sa buhay, ay nagsimulang magbitiw ng mga mapang-abusong salita. Tinawag niyang mahirap si Romy. Isang mababang enforcer lamang na walang mararating sa buhay kundi ang tumayo sa gitna ng usok at alikabok. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig ng binata ay tila sampal sa dangal ng isang taong naglilingkod nang tapat.

Ngunit nanatiling matatag si Romy. Alam niya ang kanyang tungkulin at hindi siya magpapadala sa pananakot ng isang batang kailanman ay hindi naranasan ang hirap ng paggastos sa bawat sentimong kinikita. Lalo pang tumindi ang galit ng binata nang makitang hindi natatakot si Romy sa kanyang mga banta. Kinuha niya ang kanyang baso ng iced coffee, na puno pa ng yelo, at nang walang salita ay direktang ibinato ito sa mukha ng opisyal.

Ang lamig ng kape ay bumaon sa balat ni Romy, na kasalukuyang nag-aapoy sa init. Ang malagkit na likido ay dumaloy sa kanyang asul na uniporme. Ang kanyang mga service medals at ID ay narumihan. Ang mga kaibigan ng drayber, na nasa loob din ng sasakyan, ay nagtawanan. Tila ba ang pagpahiya sa isang kawani ng gobyerno ang pinaka-masayang palabas na napanood nila? Sa harap ng maraming tao sa gitna ng pinaka-abalang kalsada sa bansa, si Romy ay ininsulto at hiyang-hiya sa paraang hindi niya kailanman malilimutan.

Hindi doon nagtapos ang lahat. Sa halip na ibigay ang kanyang lisensya, muling itinaas ng binata ang bintana ng sasakyan habang nagmumura, inilagay ang gear sa drive, at mabilis na tinapakan ang silinyador. Hindi niya inisip kung may tao ba sa harap niya o kung masasaktan niya ang opisyal. Ang tanging layunin niya ay takasan ang isang sitwasyong hindi niya kayang kontrolin ng kanyang pera.

Kumaskas ang mga gulong sa aspalto at ang sasakyan ay humarurot pasulong nang direkta kay Romy. Ang mga tao sa paligid ay sumigaw sa takot. Inasahan nilang makikitang madudurog ang katawan ng opisyal sa ilalim ng mamahaling makina. Ngunit sa pagkakataong ito, ang pagtitimpi ni Romy ay umabot na sa hangganan. Ang bawat pangungutya, bawat patak ng kapeng itinapon sa kanya, at bawat taon ng tapat at hindi makasariling pagtatrabaho ay nag-ipon sa kanyang puso.

Hindi tumalon si Romy sa tabi para iligtas ang sarili. Sa halip na umiwas, ginamit niya ang kanyang natitirang lakas at bilis para harapin ang dambuhalang sasakyan. Ang takot na mararamdaman ng sinumang normal na tao ay napalitan ng matinding pagnanais na ipakita na ang batas ay hindi mabibili. Habang papalapit ang bumper ng sasakyan sa kanyang mga tuhod. Gumawa si Romy ng isang mabilis na desisyon na magpapabago sa takbo ng araw na iyon.

Hindi niya papayagang balewalain na lamang ang katarungan ng isang taong nag-aakalang mas mataas siya sa lahat. Ang eksenang ito, na sinabayan ng mga sigaw ng mga saksi at busina ng mga inis na drayber, ay naging simula ng isang gulo na walang halaga ng yaman o koneksyon ang makakatakas. Ang tensyon sa pagitan ng mayaman at mahirap, ang makapangyarihan at ang tapat, ay sumabog sa gitna ng EDSA. Wala nang balikan.

Bawat segundo ay mahalaga habang ang asul na sports car ay patuloy sa kanyang pagragasa. At si Officer Romy, na may kape pa sa mukha at galit sa kanyang mga mata, ay nagpakita ng katapangan na walang halaga ng pera ang makakatapat. Ang kalsada, na dati ay lugar lamang ng mga bitag at pagod, ay naging entablado para sa isang tunggalian na matagal nang nakaugat sa lipunan.

At sa pagkakataong ito, ang lahat ay nakasaksi kung paano nanindigan ang isang maliit na tao laban sa isang malupit na higante. Ang malalamig na patak ng kape ay gumulong sa mukha ni Officer Romy, humahalo sa alat ng kanyang pawis at alikabok ng EDSA na tila naging putik na sa kanyang balat. Naramdaman niya ang lagkit ng asukal sa kanyang pisngi. Isang malinaw na marka ng kawalan ng paggalang na hindi kayang burahin ng isang simpleng punas ng kamay.

Sa harap niya, ang makintab na SUV ay tila isang bakal na halimaw. Ang makina nito ay umuungal na tila nangungutya. Ang tawa ng batang lalaki sa loob ng sasakyan ay mas masakit pa sa sampal. Nakikita ni Romy ang kanyang sarili sa repleksyon ng bintana ng sasakyan—isang maliit na asul na tuldok sa gitna ng malalaking gusali at mamahaling sasakyan. Ngunit sa pagkakataong ito, ang maliit na tuldok na iyon ay hindi gagalaw.

Hindi ito ang unang pagkakataon na minaliit siya. Ngunit ito na ang huling pagkakataon na papayagan niyang tapakan ang kanyang dangal bilang isang opisyal ng batas at bilang isang tao. Nang marinig niya ang pagbusina ng drayber, alam ni Romy na hindi titigil ang lalaking ito. Ang tunog ng mga gulong na kumakaskas sa aspalto ay naging hudyat para sa isang digmaan sa kalsada.

Sa halip na tumalon palayo para iligtas ang sarili, isang kakaibang lakas ang humawak sa kanyang mga binti. Ang takot ay napalitan ng isang malamig na determinasyon. Sa isang sandali, habang ang SUV ay sumusugod sa kanya, hindi siya umatras. Gamit ang lahat ng lakas ng kanyang katawan, tumalon si Officer Romy patungo sa hood ng sasakyan. Ang epekto ng kanyang katawan sa metal ay nagdulot ng malakas na tunog na umalingawngaw sa trapiko.

Nakahawak siya sa wiper. Ang kanyang bota ay nagpumilit na makahanap ng balanse sa madulas at mainit na pintura ng sasakyan. Sa kabilang panig ng windshield, nakita niya ang mukha ng Konyo Kid. Ang mayabang na ngiti na lumitaw kanina ay biglang naglaho, napalitan ng purong gulat at pagkalito. Hindi inakala ng rich kid na ang isang ordinaryong enforcer ay magkakaroon ng lakas ng loob na gawin ito.

Ngunit sa halip na huminto, lalo pang binilisan ng drayber ang pagpapatakbo. Sinusubukang iwagwag si Romy mula sa hood. Dito na nagbago ang lahat. Ang helmet ni Romy. Ang mabigat at matigas na helmet na nagsilbing proteksyon niya. Sa loob ng maraming taon laban sa init at ulan, inalis niya ito sa kanyang ulo. Hawak niya ito ng kanyang nanginginig ngunit matatag na mga kamay.

Sa bawat pag-alog ng sasakyan, lalong humihigpit ang kapit ni Romy. Ang kalsada sa paligid nila ay naging labo-labo ng mga kulay at ingay. Ngunit para kay Romy, ang tanging mundong umiiral ay sa pagitan niya at ng drayber sa likod ng salamin. Itinaas niya ang kanyang helmet. Hindi na lamang ito isang kagamitan. Ito ang simbolo ng bawat manggagawang Pilipino na pagod nang apihin ng mga nasa itaas.

Nang unang tumama ang helmet sa windshield, isang malutong na tunog ng pagkabagbag ang narinig. Crack. Ang de-kalidad na salamin na dapat ay hindi nababasag ay nagpakita ng unang senyales ng pagkabigo. Hindi tumigil si Romy. Itinaas niyang muli ang kanyang helmet. Ang kanyang mga kalamnan ay nanginginig sa tensyon. Ang kanyang tingin ay nakatutok lamang sa puntong nais niyang sirain.

Ikalawang bagsak, mas malakas. Mas seryoso, ang mga lamat ay kumalat na parang sapot ng gagamba sa buong windshield. Ang bawat hampas ay sinasabayan ng sigaw ng lahat ng mga taong pinagkaitan ng katarungan sa kalye. Ang bawat impak ay isang mensahe na ang batas ay hindi mabibili ng pera o ng pangalan ng Ama.

Nagsimulang mag-panic ang drayber sa loob. Ang manibela ay inililiko nang may matinding pwersa. Ngunit ang bigat ni Romy sa hood ay nagsilbing angkla ng katotohanan. Sa ikatlong pagkakataon, ibinuhos ni Romy ang lahat ng kanyang bigat at galit. Crash. Ang salamin ay tuluyang bumigay. Ang mga piraso ng kristal ay tumalsik sa loob ng sasakyan, humiwa sa mamahaling leather seats at sa balat ng drayber na ngayon ay sumisigaw na sa takot.

Ang hangin mula sa labas ay pumasok sa loob ng naka-aircon na SUV. Dala ang amoy ng usok at ang init ng totoong mundo na sinusubukang iwasan ng lalaki sa loob. Sa puntong ito, nawala na ang lahat ng pagmamayabang ng Konyo Kid. Ang kanyang SUV ay naging bilangguan ng mga basag na salamin. Napilitan siyang apakan nang malakas ang preno. Ang tunog ng pag-irit ng gulong ay tila huling hininga ng sasakyan bago ito tuluyang huminto sa gitna ng lane.

Sa lakas ng paghinto, muntik nang mahulog si Romy ngunit nanatili siyang nakatayo. Ang katahimikang sumunod ay nakakabingi. Naputol lamang ito ng malalim na paghinga ni Romy at isang mahinang iyak mula sa loob ng sasakyan. Dahan-dahang bumaba si Officer Romy mula sa hood. Ang kanyang uniporme ay may mga mantsa na ng kape at alikabok. Ang kanyang mga kamay ay may maliliit na sugat mula sa tumalsik na salamin.

Ngunit ang kanyang tayo ay kailanman ay hindi naging ganito katuwid. Tumingin siya sa paligid. Ang mga bus na dati ay walang tigil sa pagbusina ay huminto. Ang mga pasahero ay nakadungaw sa mga bintana. Lahat ng mata ay nakatuon sa kanya. Walang nagsasalita, ngunit ang kuryente sa hangin ay damang-dama. Lumapit si Romy sa pinto sa gilid ng drayber. Hindi na niya kailangan ng baril o masasamang salita.

Ang kanyang presensya, ang kanyang wasak na helmet at ang katotohanang hindi siya natakot ay sapat na. Hinawakan niya ang door handle. Sa loob, ang batang lalaki ay nakayuko. Ang kanyang kamay ay nakatakip sa kanyang mukha. Habang ang dugo mula sa maliliit na galos mula sa salamin ay humahalo sa kanyang mga luha. Ang kanyang mapagkumbabang tanong: “Sino ang iyong ama?” ay napalitan ng pagsusumamo ng isang taong ngayon lamang nahaharap sa totoong bunga ng kanyang mga aksyon.

Hindi ito tungkol sa simpleng road rage. Ito ay tungkol sa pagpapakita na sa ilalim ng araw ng EDSA, ang lahat ay pantay-pantay. Ang helmet na ginamit ni Romy ay hindi lamang bumasag sa salamin. Binasag nito ang isang ilusyon. Isang ilusyon na ang pera ay kayang gawing pribadong palaruan ang mga pampublikong kalsada. Habang dahan-dahang binubuksan ni Romy ang pinto, alam niyang ang eksenang ito ay hindi kailanman malilimutan ng sinumang nakasaksi.

Ang bawat bubog sa sahig ay paalala na ang dangal ng isang tapat na lingkod-bayan ay hindi kailanman magiging mura. Ang pawis na gumugulong sa kanyang likod ay tila naghugas sa lahat ng pagod ng mga nakaraang taon. Hindi siya natatakot sa mangyayari bukas. Sa kung sinong makapangyarihang tao ang tatawag sa kanyang opisina o kung anong kaso ang isasampa laban sa kanya.

Sa sandaling iyon, ang mahalaga ay ang katotohanang nanindigan siya. Si Officer Romy na nakatayo sa harap ng wasak na luxury car ay hindi na lamang isang enforcer na nagtatrabaho para sa sweldo. Siya na ngayon ang mukha ng pag-asa para sa bawat maliliit na tao na laging isinasantabi sa kalsada. Sa gitna ng usok at ingay ng Maynila, may isang sandali ng perpektong katarungan.

Nararamdaman ito ng lahat ng nasa paligid. Ang hangin ay tila naging magaan kahit na puno ito ng polusyon. Habang inaalis ni Romy ang kanyang posas, ang tunog ng pagtatama ng bakal ay sapat nang babala sa sinumang nag-iisip na ang kalsada ay pagmamay-ari nila dahil lamang sa gawa ng kanilang sasakyan. Ito ang turning point kung saan ang isang simpleng helmet ay naging pinaka-makapangyarihang sandata laban sa kawalan ng paggalang.

Ang laban ay hindi pa tapos, ngunit ngayong araw, sa gitna ng nagbabagang aspalto, ang dangal ang nagwagi. Huminto ang mundo sa gitna ng nakapapasong aspalto ng EDSA nang tuluyang huminto ang mamahaling sasakyan. Ang tunog ng umiiyak na makina ay napalitan ng nakakabinging katahimikan bago ito bumasag ng mga sigaw ng mga taong nakasaksi sa buong insidente.

Hindi nag-atubili si Officer Romy. Sa kabila ng hapdi ng kape sa kanyang mga mata at mabilis na tibok ng puso mula sa adrenaline, itinaas niya ang kanyang mabigat na kamay at binuksan ang pinto ng kotse mula sa loob sa pamamagitan ng basag na bintana. Ang bawat piraso ng kristal na nahuhulog sa kalsada ay parang gumuho na tore ng kayabangan. Sa loob ng malamig at naka-aircon na cabin, ang matapang na binata na sumisigaw pa kanina habang iniinsulto ang isang opisyal ng batas ay wala na roon.

Ang natira na lamang ay isang nanginginig na lalaki. Ang mukha ay maputla at may maliliit na sugat mula sa nagkadurog-durog na salamin. Hinila ni Romy ang pinto nang buksan gamit ang lakas na nanggaling sa dalawang taon ng pagtitiis sa araw at polusyon. Walang pasubali niyang hinawakan ang Konyo Kid sa balikat at kinaladkad ito palabas ng kanyang kuta. Sa sandaling ang mga sapatos ng binata na gawa sa mamahaling leather ay tumama sa maruming kalsada.

Tila ba doon lamang pumasok ang realidad para sa kanya. Ang init ng kalsada na tinitiis ni Romy araw-araw ay gumapang sa kanyang balat. Ang amoy ng usok ng bus at nasusunog na gulong ay pumasok sa kanyang baga. Isang malayo at malupit na mundo kumpara sa mundong kinagisnan ng kanyang sasakyan. Umiyak ang binata hindi dahil sa sakit ng mga galos kundi dahil sa hiyang naramdaman niya sa harap ng daan-daang cellphone na nakatutok sa kanya.

Ang mga kamay na kanina ay may hawak na mamahaling gadgets at kape ay napilitang itaas habang mabilis na inilabas ni Romy ang kanyang posas. Ang tunog ng pag-click ng bakal sa pulso ng binata ay narinig hanggang sa huling hanay ng mga nakatigil na sasakyan. Ito ang tunog ng katarungan na bihirang makita sa mga kalsada ng Maynila.

Pinilit ni Romy ang binata na lumuhod sa gilid ng kalsada malapit sa gulong ng sarili nitong sasakyan na humaharang pa rin sa bus lane. Doon, sa harap ng lahat, ang anak ng isang makapangyarihang tao ay naging isang ordinaryong kriminal na naghihintay ng hatol. Ang kanyang designer shirt ay narumihan na ng dumi at pawis.

At ang kanyang buhok, na maayos na ayos kanina, ay naging magulo at puno ng alikabok. Walang makakapaglitas sa kanya sa sandaling ito. Ang kapangyarihan ng kanyang apelyido ay walang silbi laban sa isang opisyal na nangakong hindi magpapasindak. Mula sa mga bintana ng malalaking bus sa paligid, ang mga pasaherong kanina pa naiinis sa mabagal na daloy ng trapiko ay biglang nakabawi ng timpi.

Isang construction worker na naka-kupás na t-shirt ang unang pumalakpak. Sinundan ito ng isang sales lady na galing sa mahabang shift sa mall hanggang sa ang buong kahabaan ng EDSA ay umalingawngaw sa palakpakan at hiyawan. Hindi lang ito tungkol sa pagsuporta kay Romy. Ito ang sigaw ng isang lipunang pagod na sa mga taong akala mo ay pagmamay-ari ang mundo dahil lamang sa kapal ng kanilang pitaka.

Ang mga motorista ay bumubusina hindi dahil sa galit kundi bilang pagpupugay sa enforcer na nanindigan para sa kung ano ang tama. Nakita nila kay Romy ang sarili nilang laban laban sa pang-aapi at kawalan ng katarungan na nararanasan nila araw-araw. Tumingin sa paligid si Romy. Nananatiling seryoso ang kanyang mukha sa kabila ng palakpakan ng mga tao. Ang kanyang mga mata, na nakatago pa rin sa likod ng kanyang aviator shades, ay hindi nagpapakita ng kagalakan kundi ng isang malalim na pagod na hinaluan ng determinasyon.

Pinunasan niya ang natitirang kape sa kanyang pisngi gamit ang kanyang braso. At ang kanyang asul na uniporme ay lalong naging maliwanag sa ilalim ng nakatutok na araw. Alam niyang hindi pa tapos ang laban na ito, na ang mga taong tulad ng binatang ito ay may mga koneksyon na maaaring baluktutin ang katotohanan. Ngunit sa sandaling ito, sa gitna ng usok at ingay ng lungsod, siya ang hari ng kalsada.

Siya ang simbolo na ang batas ay hindi dapat pumipili ng kulay ng plaka o gawa ng sasakyan. Ang pera ay kayang bumili ng pinakamabilis na sports car, ang pinakamalaking SUV, at ang pinaka-exclusive na plaka. Ang pera ay kayang bumili ng impluwensya at kakayahang umiwas sa gulo. Ngunit may isang bagay na kailanman ay hindi mabibili ng anumang halaga ng ginto: Ang paggalang sa kalsada at ang karapatang tapakan ang dangal ng mga taong nagpapatakbo nito.

Ang kalsada ay isang pampublikong espasyo. Ang huling balwarte kung saan ang lahat ay dapat maging pantay-pantay, mula sa mga nakabisikleta hanggang sa mga nakasakay sa luxury cars. Sa sandaling subukan mong gamitin ang iyong yaman para lumampas sa linya, hindi ka lang lumalabag sa batas trapiko. Nilabag mo ang kasunduan ng tao sa loob ng lipunan. Habang naghihintay sa mobile unit na kukuha sa suspek, nanatiling nakatayo si Romy sa tabi ng binata na parang isang monumento ng katatagan.

Tila hindi na niya nararamdaman ang init ng semento. Ang bawat sigaw ng suporta mula sa mga taong dumadaan ay nagsisilbing panggatong sa kanyang pagkatao, na matagal nang nauubos dahil sa hirap ng trabaho. Napagtanto niya na sa kabila ng lahat ng lagay na tinanggihan niya, sa kabila ng lahat ng maliliit na alok na tinanggap niya sa loob ng maraming taon, ang sandaling ito ang kanyang tunay na sweldo. Ang makitang yumuyuko ang isang hindi mahawakan sa harap ng batas na kanyang pinoprotektahan ay sapat nang gantimpala para sa lahat ng kanyang sakripisyo.

Ang binata sa lupa ay patuloy sa pagpupumiglas. Humihingi ng paumanhin sa boses na bahagyang marinig dahil sa ingay ng mga sasakyan. Ngunit ang mga salitang iyon ay huli na. Ang ginawa niya ay hindi lamang isang pagkakamali sa pagmamaneho. Ito ay isang pagpapakita ng kanyang pananaw sa mga taong mas mababa sa kanyang antas sa buhay. Ang bawat patak ng kapeng itinapon niya kay Romy ay tila naging lason na bumalik sa kanya, sumisira sa kanyang imahe at sa proteksyong ibinibigay ng kanyang katayuan.

Ngayon, sa mata ng publiko at sa ilalim ng batas, isa na lamang siyang mantsa sa malinis na aspalto na kailangang linisin. Sa huli, malinaw ang mensahe sa lahat ng nakasaksi at sa lahat ng makakapanood ng mga viral video na kasalukuyang kumakalat sa social media. Ang pera ay kayang bumili ng kotse ngunit hindi nito kailanman mabibili ang kalsada. Ang kalsada ay para sa lahat at ang lahat ay may obligasyong sumunod dito anuman ang laman ng kanilang bank account.

Ang dangal ng isang manggagawa, ang karangalan ng isang Officer Romy ay isang barikada na hindi sapat ang halaga para mabangga o malampasan. Sa gitna ng kaguluhan ng trapiko sa Maynila, muling napatunayan na ang tunay na lakas ay wala sa makina ng sasakyan kundi sa paninindigan para sa kung ano ang tama. Sa loob ng presinto, ang ingay sa paligid ay unti-unting napalitan ng isang mabigat na katahimikan na tila nagbabadya ng isang malakas na bagyo.

Nakaupo si Officer Romy sa isang lumang bangkong kahoy. Ang kanyang likod ay tuwid pa rin sa kabila ng pagod at sakit na nararamdaman niya sa buong katawan. Ang kanyang asul na uniporme, na dati ay malinis at plantsado, ay puno na ngayon ng alikabok, mantsa ng kape, at maliliit na glass fibers na kumikinang sa ilalim ng malabong ilaw ng presinto. Ang kanyang kanang kamay ay nakabalot sa isang puting benda kung saan unti-unting kumakalat ang pulang mantsa ng dugo.

Isang paalala ng bawat suntok at bawat hampas ng kanyang helmet sa matigas na windshield ng sasakyan. Sa kabilang panig ng silid, ang Konyo Kid ay hindi na ang mapagmataas na lalaking nakangisi sa loob ng kanyang sports car. Ngayon siya ay nakayuko. Ang kanyang mamahaling damit ay gusot-gusot at ang kanyang mukha ay puno ng luha at takot. Habang ang ilang mga galos mula sa basag na bintana ay nagbibigay ng kakaibang kulay sa kanyang puting balat.

Biglang bumukas ang pinto ng presinto nang may malakas na kalabog. Isang lalaking nasa tamang edad ang pumasok. Nakasuot ng de-kalidad na barong at isang relo na marahil ay mas mahal pa sa kabuuang suweldo ni Romy sa loob ng limang taon. Ito ang ama ng binata. Isang taong sanay na makuha ang lahat ng gusto niya sa isang tawag o isang pirma lamang.

Ang kanyang boses ay umalingawngaw sa maliit na silid, puno ng galit at banta. Sumisigaw siya. Itinuturo niya ang kanyang daliri sa bawat pulis na nadadaanan niya, lalo na kay Officer Romy. Isinigaw niya na sisirain niya ang buhay ni Romy. Sisibakin niya ito sa trabaho at sisiguraduhin niyang mabubulok ang enforcer sa kulungan sa ginawa nito sa kanyang anak at sa kanilang mamahaling sasakyan.

Ang bawat salitang lumalabas sa bibig ng matanda ay puno ng lason ng kapangyarihan. Ang uri ng kayabangan na madalas makita sa mga taong naniniwala na ang batas ay mungkahi lamang para sa kanila habang ito ay tanikala para sa mahihirap. Ngunit sa gitna ng lahat ng sigaw at banta, nanatiling tahimik si Romy. Hindi siya gumagalaw, hindi siya sumasagot, at higit sa lahat, hindi siya yumuyuko.

Ang kanyang mga matang nakatingin nang diretso sa nagngangalit na ama ay hindi nagpakita ng anumang takot. Sa sandaling iyon, pumasok ang station chief. May hawak na tablet sa kanyang kamay. Seryoso ang mukha ng hepe. Walang bakas ng pag-aalinlangan. Binalewala niya ang mga banta ng mayamang ama. Sa halip, ipinakita niya ang tablet sa lahat ng naroroon. Ang video mula sa dashcam ng sasakyan sa likod nila kanina sa EDSA ay kumalat na parang apoy sa lahat ng social media platforms sa Pilipinas.

Milyun-milyon na ang nakapanood kung paano ininsulto ng binata ang opisyal. Kung paano niya tinangkang sagasaan si Romy para lamang makatakas at kung paano nanindigan si Romy para sa kanyang tungkulin. Ang mga komento mula sa mga tao ay nagkakaisa. Ang galit ng publiko ay nakatuon sa mapang-aping mayaman at ang suporta ay buong-buo para sa enforcer na hindi natinag.

Huminto sa pagsigaw ang ama nang makita ang mga numero sa screen. Nakita niya ang libu-libong shares at ang mga balitang nagsisimula nang lumabas sa telebisyon. Napagtanto niya na sa pagkakataong ito, ang kanyang pera at koneksyon ay walang laban sa libu-libong mata na nakasaksi sa katotohanan. Ang batas na madalas nilang paglaruan ay naging isang pader na hindi nila kayang itumba dahil sa pressure ng publiko.

Ang hepe, sa harap ng lahat, ay nag-utos ng pagsasampa ng kasong direct assault at frustrated homicide laban sa binata. Walang special treatment, walang areglo, at walang palakasan. Ang mga posas sa mga kamay ng Konyo Kid ay nanatiling nakakabit—isang malamig na bakal na sumisimbolo sa pagtatapos ng kanyang pagiging “untouchable”. Lalong lumakas ang iyak ng binata, isang tunog ng pagsisisi na huli na para pakinggan.

Dahan-dahang tumayo si Romy. Ang sakit sa kanyang mga sugat ay hindi na matiis. Kinuha niya ang ballpen gamit ang kanyang nanginginig na kaliwang kamay para pirmahan ang salaysay at ang bulletin ng mga pangyayari. Ang bawat guhit ng tinta sa papel ay tila isang deklarasyon ng kalayaan mula sa sistema ng pang-aapi sa mga kalsada. Nang matapos siya, inayos niya ang kanyang gusot na uniporme.

Tumingin siya sa labas ng presinto kung saan malalim na ang gabi. Ngunit ang mga ilaw ng lungsod ay nagniningning pa rin. Alam niya na bukas ay babalik siya sa init ng kalsada, sa usok ng mga bus, at sa mga bastos na motorista. Ngunit ngayong gabi, uuwi siyang dala ang isang bagay na walang halaga ng yaman ang makakabili: ang kanyang dangal.

Naglakad siya palabas ng presinto. Ang tunog ng kanyang bota sa sahig ay matatag at puno ng layunin. Hindi siya lumingon sa ama o sa anak dahil para sa kanya, tapos na ang laban at ang katarungan ay nakamit na sa gitna ng magulong kalsada. Sa mundong ito, madalas nating makita ang pagkakaiba ng mga tao sa loob ng isang naka-aircon na sasakyan at ang mga taong nakatayo sa ilalim ng nakapapasong araw.

Maraming tao ang nag-iisip na ang tagumpay ay sinusukat sa kinang ng iyong sasakyan o sa lalim ng iyong bulsa. Ngunit ang tunay na lakas ay hindi nanggagaling sa makina o sa apelyido kundi sa katapangan na gawin ang tama kahit na ang iyong kalaban ay mas malaki at mas makapangyarihan sa iyo. Sa bawat kanto ng Maynila ay may mga kwento ng pakikibaka.

Ngunit ang kwento ni Officer Romy ay isang paalala sa kalsada. Ang lakas ng busina o ang presyo ng gulong ay hindi dapat magdikta sa daloy ng trapiko. Ang batas ay hindi isang mungkahi na maaaring bayaran. Ito ay isang pangako na dapat tuparin ng bawat mamamayan anuman ang kanilang katayuan sa buhay. Lumipas ang gabi at muling nagising ang EDSA para sa isa pang araw ng pakikipagsapalaran.

Ang mga sasakyan ay muling umuusad. Ang mga tao ay muling nagmamadali at ang init ay muling nakatitirik. Ngunit sa gitna ng kaguluhang ito, may isang asul na pigurang nakatayo nang tuwid sa gitna ng polusyon at ingay. Isang paalala sa lahat na ang kalsada ay para sa lahat at walang sinuman ang mas mataas sa batas. Ang dangal ng isang manggagawa ay hindi kailanman maaaring tapakan sa ilalim ng mga gulong ng karangyaan.

Dahil sa huli, ang tunay na hari ng kalsada ay hindi ang may pinakamabilis na sasakyan kundi ang taong marunong rumespeto sa kanyang kapwa at sa batas na nagbibigkis sa ating lahat. Ang kwento ni Officer Romy ay hindi lamang tungkol sa isang Road Rage incident. Ito ay tungkol sa laban ng bawat Pilipino na pagod nang abusuhin ng mga taong itinuturing ang kanilang sarili na mga Diyos sa kalsada.

Isa itong paalala na ang bawat isa sa atin ay may boses at sa tulong ng katotohanan, ang maliit ay maaaring manalo laban sa malaki. Sa bawat pagkakataon na inihampas ni Romy ang kanyang helmet sa bintana ng sasakyan, hindi lang siya bumasag ng bintana, kundi pati na rin ang maling paniniwala na ang pera ay sapat na para takasan ang responsibilidad. Ang Pilipinas ay dahan-dahang nagbabago sa bawat dashcam na nakabukas at sa bawat enforcer na tapat sa kanilang tungkulin.

Ang katarungan ay hindi na lamang isang panaginip kundi isang realidad na nararanasan sa bawat kilometro ng ating paglalakbay. Sa pagtatapos ng araw, ang mahalaga ay hindi kung gaano kalayo ang iyong narating kundi kung paano mo tinalunton ang kalsada. Ang bawat galos, bawat sugat, at bawat pawis na ibinuhos ni Romy ay naging medalya ng kanyang katapatan. Habang ang Konyo Kid ay natutulog sa malamig na semento, si Romy ay naglalakad pauwi sa kanyang pamilya.

May kapayapaang tanging ang isang tapat na lingkod-bayan lamang ang nakakaalam. Dahil sa pagtatapos ng araw, ang kalsada ay hindi pagmamay-ari ng mga may pinakamahaling sasakyan kundi ng mga may malinis na budhi at respeto sa bawat taong kanilang nakakasalubong. Sa malupit na gubat ng kalsada, hindi ang marka ng iyong sasakyan ang mahalaga kundi ang lawak ng iyong pag-unawa at ang lalim ng iyong respeto sa batas.

Maraming tao ang nag-iisip na ang pera ay kayang bumili ng lahat, kabilang ang kalsadang ating tinatahak. Ngunit ngayong araw, napatunayan na may mga bagay na kasing halaga ng dangal ng isang Officer Romy. Ang kanyang asul na uniporme ay naging pader na walang kayamanang kayang tibuagin. Pinatunayan niya na ang tunay na kapangyarihan ay wala sa posisyon o sa bangko kundi sa paninindigan para sa kung ano ang tama.

Masasabing ang dangal ay walang presyo. Ang dangal ng santo ay patuloy na umaalingawngaw sa mga banta ng ama ng binata. Sumigaw dito at dumura doon. Umaasang ang kanyang impluwensya ay magbabago sa takbo ng katarungan. Ngunit sa labas ng apat na sulok ng silid na iyon, ang kwento ay nagaganap nang magkaiba. Ang dashcam video ay naging isang wildfire na kumalat sa bawat cellphone at computer sa buong bansa.

Hindi na lamang ito laban ni Romy kundi laban ng bawat ordinaryong Pilipino na pagod nang maapi ng mga mapang-abusong tao sa kalsada. Ang katotohanan ay halata sa lahat—ang pagtatapon ng kape, ang pagtatangkang iatras ang sasakyan at ang katapangan ng isang enforcer na hindi natinag sa harap ng panganib. Dahil sa matinding pressure mula sa madla, nanatiling sarado ang gate para sa batang nag-akalang pagmamay-ari niya ang bawat linyang kanyang dinadaanan.

Nilagdaan ni Officer Romy ang incident report gamit ang kanyang sugatang kamay na nakabalot sa puting benda. Masakit ang mga hiwa ng salamin, ngunit mas matatag ang kanyang katapangan. Nilisan niya ang istasyon nang may mataas na noo, hindi dahil sa kayabangan kundi dahil alam niyang tama ang ginawa niya para sa lahat. Sa malupit na gubat ng semento at usok, madaling makalimot sa respeto, ngunit ipinaalala sa atin ni Romy na ang batas ay walang kinikilingan.

Sa kalsada, ang halaga ng isang tao ay hindi sinusukat sa marka ng kanilang sasakyan o sa lalim ng kanyang bulsa. Ang kalsada ay para sa lahat ng marunong sumunod at rumespeto sa iba. Akala ng batang ito ay kaya niyang malampasan at masakop ang lahat dahil lamang sa kanyang yaman. Ngunit nakatagpo siya ng isang asul na harang na walang halaga ng pera ang makakalampas.

Ang dangal ni Officer Romy ay hindi kailanman mabibili. Sa pagtatapos ng araw, ang pera ay kayang bumili ng pinakamabilis na sasakyan ngunit hindi nito kailanman mabibili ang kalsada at ang integridad ng isang taong tapat sa tungkulin.